บทที่ 172 ความหึงหวง

มู่จินเซวียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาเบาแรงที่กดถังซินลง เขาลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น เลือดไหลท่วม

มู่เฉินหย่วนเลื่อนรถเข็นเข้าไปในโกดัง ถังซินที่นอนอยู่บนพื้น นอนแน่นิ่ง ไม่ขยับ เธอหมดสติ...

หัวใจของมู่เฉินหย่วนเหมือนโดนมีดมากรีดแทง เขาค่อยๆพยุงตัวเธอเข้ามากอด

บทที่ 173 เขาคือพี่สาวฉัน

“ใช่ๆ เช็คธนาคารยังอยู่ที่ฉันนี่” 

มู่เฉินหย่วนนึกขึ้นได้ เลยถามถังซิน “ทำไมเธอถึงคิดว่าน้องเธอเป็นเกย์ล่ะ”

“ก็ครั้งก่อนโทรไปเรียกให้มากินข้าว” ถังซินพูดในคอ “คนรับสายดูเลือดร้อนมาก เหมือนจะเป็นผู้หญิงนะ ฉันเลยปะทะกับเขาไป ฉันถามน้องฉันว่าเดี๋ยวนี้คบผู้ชายแล้

บทที่ 174 ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ร้องไห้อะไร

“กลับมา เธอกลับมานะ”จู่ซือซือตะโกน 

ส้นรองเท้าส้นสูงของเธอเล็กมาก เธอลุกไม่ขึ้น จึงถอดรองเท้าแล้วรีบวิ่งตามเขาไป

จนเธอวิ่งออกไปตรงถนน มองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอกวนชิงเฟิง

“ตาบ้า ทำไมไม่ฟังฉันพูดเลย ” จู่ซือซืออยู่ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เ