บทที่ 162 ก็ใช่ไง ก็ท้องไม่โตขึ้นสักที

ถังซินพึ่งจะวางหูโทรศัพท์ไป มู่เฉินหย่วนก็ดันรถเข็นเข้ามา มองไปที่หน้าท้องอันราบเรียบของเธอไปแวบหนึ่งแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “ที่รักทำไมคุณท้องนานขนาดนี้แล้ว ท้องคุณยังไม่โตขึ้นสักที?”

ถังซิน : “......”

ทำไมมีแต่เขาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ทั้งๆที่

บทที่ 163 พี่ชาย ไม่ใช่ว่าคุณตั้งใจดื่มให้เมาใช่ไหม

”ฮ่าๆ มู่.... คุณมู่เขาล้อเล่นเฉยๆ อย่าถือว่าเป็นเรื่องจริงเลย!” ถังซินรีบอธิบายให้ผู้บริหารระดับสูงฟัง “พอดีฉันกลัวขาของคุณมู่ไม่ค่อยสบายเลยแวะมาดูน่ะค่ะ”

พวกผู้บริหารระดับสูงพูดอ๋อ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เชื่อจริงๆ

พวกเขาก็ไม่ได้ตาบอด เ

บทที่ 164 พี่เฉินพี่เรียกมันทำไม

ขณะที่ถังซินกำลังเตรียมมื้อเช้าอยู่ในห้องครัว มู่เฉินหย่วนก็มองดูเธออยู่ที่ปากประตู ไม่เคลื่อนย้ายสายตาไปไหน ถังซินหันกลับมามองเขาหลายครั้งก็ยังคงเห็นเขามองเธออยู่ ทำให้เธอร้อนรนอยู่ไม่สุข

"อาน้อย คุณอ่านหนังสือพิมพ์ไปไม่ได้หรอ?"

จ้องมายังเธอซะขนาดนี้