บทที่ 116

เพราะเธอหึงแล้วน่ะสิ

ขณะที่เดินตามถังซินเข้าไปในลิฟต์ร่างของหลี่ซูเจ๋ก็สั่นเทาไปทั่วร่างและอดไม่ได้ที่จะพูด “เธออย่าโกรธแล้วไปลงที่รถได้มั้ย มันจะไปรู้อะไรด้วยล่ะ ถ้ามันพังขึ้นมาเราก็ต้องเอาไปซ่อมอีกนะ”

ถังซินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “มีอะไรให้ฉันต้องโกรธหรอ”

“ดูหน้าเธอซิ คน

บทที่ 117

ของขวัญของคุณอามู่เสี่ยว

ที่จริงความหงุดหงิดใจของถังซินได้ดีขึ้นมาบ้างแล้ว เธอจ้องมองลูกอมมงคลและอั่งเปาที่วางอยู่บนโต๊ะ สายตาเฉียบแหลมนั้นก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา

เสี่ยวหนานเข้ามาส่งพอดี

ถังซินเอาอั่งเปาและลูกอมมงคลให้เธอ “ฉันไม่อยากกินลูกอม เธอเอาไปกินไป”

“ได้ค่ะ” เสี่ยว

บทที่ 118

การปกป้องครั้งสุดท้าย

หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นสงบลง ในหูของถังซินได้ยินวิ้งๆไปหมด ไหล่ขวาของเธอได้รับบาดเจ็บหนัก เธอรู้สึกเจ็บคอและในที่สุดเธอก็สำลักเลือดออกมา

บทที่เธอสามารถลืมตาขึ้นได้ ก็พบว่าทั้งร่างของเธอราวกับมีคนมาทับร่างเธออยู่และไม่มีอะไรที่หนักไปกว่านี้ได้อีกแล้ว