ตอน 1
ใจนายมีฉัน
บทที่ 1 สามีนอกใจ
วันครบรอบแต่งงานหนึ่งปี ถางซินคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นวันที่สามีของเธอนอกใจ！
ไม่สิ บางทีเขาอาจจะนอกใจตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ เพียงแต่เธอเพิ่งจับได้เท่านั้นเอง
ตามแผนเดิมที่ได้วางไว้เวลานี้เธอคงเป็นแขกนั่งอยู่บนเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้าไปเมืองมิวนิก
แต่คิดดูแล้ว ก่อนออกเดินทางเธอตัดสินใจยกเลิกการไปทำงานนอกสถานที่ในครั้งนี้ แล้วจึงสั่งจองเค้ก ดอกไม้และไวน์แดงเพื่อเซอร์ไพรส์สามีของเธอ
เมื่อถางซินผลักประตูที่กำลังแง้มอยู่ ก็เห็นคนสองคนกำลังพลอดรักกันอยู่บนเตียง รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว
วันนี้ช่างเป็นเซอร์ไพรส์ครั้งยิ่งใหญ่จริง ๆ
ตัณหาอันร้อนแรงภายในห้องลุกโชนดั่งไฟ ภาพบาดตานั้นไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ถึงหยุดลงได้
ถางซินยังได้ยินเสียงของหญิงสาวพร้อมด้วยเสียงสวมเสื้อผ้าอันแผ่วเบา
“หยางชิว ฉันได้หย่าแล้วนะ เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับนางนั่นในบ้านคุณสักที ? ยังไงซะเธอก็ตอบสนองความต้องการของคุณไม่ได้ เจ็บแบบชั่วคราวดีกว่าเจ็บไปตลอดนะ”
“เรื่องหย่าช้าเร็วก็ต้องหย่าอยู่ดี ไม่ต้องรีบร้อน” มู่หยางชิวตอบออกมา
เขาเคยคิดว่าการแต่งงานมีเพียงความรักถึงจะประคองความรักให้ยืนนานอยู่ได้ แต่ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ถางซินไม่เคยยอมมีอะไรกับเขาเลย
เขาก็เป็นผู้ชายที่มีความต้องการเหมือนคนปกติทั่วไป ต้องการที่จะปลดปล่อย ไปๆ มาๆ จึงชินกับการไปหาความสุขกับผู้หญิงนอกบ้าน
เพียงสองคำ “หย่าร้าง” มันกะทันหันเกินไป เขาก็ไม่รู้จะเริ่มต้นเอ่ยปากกับถางซินยังไง และจะต้องให้เธอ “ออกจากบ้านโดยไม่ได้อะไรเลย”
ถางซินบีบโทรศัพท์มือถือจนแน่น ระงับอาการปวดเกร็งในกระเพาะ
มิน่าหล่ะ พักนี้มู่หยางชิวถึงได้กลับบ้านน้อยลงทุกวัน ที่แท้ดอกไม้ริมทางได้โดนเขาเหยียบจนเละหมดแล้ว！
จำได้ลางๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นทำงานบริษัทเดียวกับมู่หยางชิว เธอเป็นหัวหน้าของมู่หยางชิวนั่นเอง
มู่หยางชิวยังเคยเอ่ยถึงเธอว่าอยากจะเลื่อนตำแหน่ง จึงต้องประจบผู้หญิงคนนี้เอาไว้
นี่เหรอคือวิธีการประจบของเขา ？！
ถางซินแค้น กัดฟันแน่น ต้องอดทนอย่างมากเพื่อไม่ให้หุนหันพลันแล่นผลักประตูเข้าไป
สติสัมปชัญญะทำให้เธอไม่ได้ทิ้งดอกไม้และเค้กที่อยู่ในมือ มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดกล้องยื่นเข้าไปถ่ายฉากที่หวานซึ้งในห้องนอน
……
ถางซินรีบเดินออกจากประตูอพาร์ทเม้นท์ ทิ้งสิ่งของที่หอบมาลงไปในถังขยะ แล้วยื่นมือไปโบกรถแท็กซี่ เสียงมือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นมา
ถางซินยังไม่รับสาย ก้มตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง แต่ไฟบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่หยุดกะพริบ เหมือนกับว่าถึงตายก็ไม่ยอมเลิกรา
เธอชักรู้สึกหงุดหงิด ในที่สุดก็ยอมรับสาย——
ในทันใดนั้นเสียงของแม่สามีได้พูดผ่านลำโพงออกมา “ถางซิน ！นี่เธอหมายความว่าอะไร ？ฉันหวังดีนัดผู้เชี่ยวชาญด้านการเจริญพันธุ์ระดับท๊อปของเมืองนี้ให้เธอ เธอผิดนัดเขาฉันก็ไม่ว่าอะไร ตอนนี้แม้แต่ฉันโทรไปเธอก็ไม่รับสาย！หากว่าเธอไม่อยากมีทายาทให้ตระกูลมู่ทำไมไม่พูดตั้งแต่ทีแรก！รีบหย่ากับหยางชิวเถอะ มีผู้หญิงเยอะแยะที่อยากจะแต่งเข้าตระกูลมู่ของเรา！”
เสียงด่าของแม่สามีทยอยมาอย่างต่อเนื่อง คำก็ตระกูลมู่ สองคำก็ ตระกูลมู่ คำๆ นี้ฟังแล้วทำให้ถางซินกำมือตัวเองจนแน่น
ใช่สิ ตั้งแต่เธอเริ่มแต่งงานเข้าตระกูลมู่ แม่ของสามีก็ไม่เคยคิดว่าเธอเป็นคนของตระกูลมู่เลย
ในสายตาของพวกเขา ตระกูลของเธอมีฐานะยากจน ไม่มีชื่อเสียงทางสังคม ถ้าให้กำเนิดลูกชายลูกสาวให้กับตระกูลมู่ได้ก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว
เฮ้อ..ตอนแรกทำไมเธอถึงเชื่อคำพูดหลอกลวงของมู่หยางชิวได้นะ
เชื่อคำพูดของเขาว่าฉันจะดีกับเธอตลอดชีวิต จะทำให้พ่อแม่คลายความไม่พอใจและยอมรับในตัวเธอ จะตามใจเธอถึงแม้เธอเคยได้รับบาดแผลจากความรักและไม่ยอมนอนร่วมเตียงกับเขา เขาก็จะไม่สน เขาจะทำให้เธอเปิดใจให้ได้
ใช่ เธอเตรียมพร้อมที่จะเปิดใจกับเขา แต่เขาหล่ะ ?
ได้ยินแม่ของสามีด่าเสียๆ หายๆ สมองก็ฉุกคิดถึงภาพในอพาร์ทเม้นท์ที่ผ่านมาไม่นานมานี้ ทำให้ถางซินโกรธจนนิ้วไม่มีสีเลือด
เธอบีบมือถือจนแน่น แล้วพูดแต่ละคำแต่ละประโยคอย่างชัดเจน “คุณแม่วางใจได้ ฉันจะหย่ากับเขาอย่างแน่นอน ไม่ต้องให้คุณแม่มาเร่งเร้า คุณแม่อยากจะได้หลานไม่ใช่เหรอคะ? ฉันจะมีหลานให้คุณแม่เองค่ะ”
แต่ว่าไม่มีกับคนอย่างมู่หยางชิวอย่างแน่นอน！
ไหน ๆ เขาก็นอกใจฉันแล้ว ก่อนหย่าร้างเธอก็อยากจะ ‘สวมเขา’ สักคู่ไว้บนหัวของมู่หยางชิว”
“เธอ！เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ต่ำทราม นี่เธอพูดอะไรออกมา！” ก่อนวางสายโทรศัพท์ ยังได้ยินคำด่าสารพัดของแม่สามีเข้ามาในหูอย่างไม่ขาดสาย
ถางซินจึงปิดมือถือทันที แล้วพูดกับคนขับรถว่า “ไปคลับเฮาส์เทียนซ่างเหรินเจียนค่ะ”
ตอน 2
บทที่ 2 พบคุณอามู่
‘คลับเฮาส์เทียนซ่างเหรินเจียน’ เป็นสถานที่ถลุงเงินที่มีชื่อของเมือง เป็นแหล่งเริงรมย์ที่มีชื่อเสียงระบือไปไกล หญิงงามหนุ่มหล่อทุกรูปแบบล้วนแต่มารวมตัวในสถานที่แห่งนี้
ถางซินนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะบาร์ วิสกี้หลายแก้วได้ไหลลงไปในท้องของเธอ ความคิดชั่วร้ายในสมองยิ่งเกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
จะมีลูกกับใครมันก็คือเกิด ? ลองหาหนุ่มหล่อร่างกายกำยำสักคน ลูกเกิดมาจะได้ยิ่งสวย！
ในใจคิดแบบนี้ สายตาก็สาดส่องบนฟลอร์เต้นรํา และได้ไปจับจ้องกับเงารูปร่างสูงใหญ่ที่ยืนไม่ไกลจากตรงนี้
แม้ว่ายังมองเห็นหน้าตาของชายคนนั้นไม่ชัด แต่ว่าความสูงและรูปลักษณ์ของเขาโดดเด่นออกมากจากกลุ่มคน
ดูเหมือนว่าเขาถูกรายล้อมอยู่ ชายหญิงทั้งหลายที่อยู่ทางด้านหลังล้วนแต่งชุดสูทรองเท้าหนัง ช่างมีสไตล์เหลือเกิน
เอาคนนี้เลย！
หลังจากตัดสินใจได้ ถางซินก็สูดลมหายใจลึกๆ ทำผมให้เย้ายวน แล้วสวมรองเท้าส้นสูง เดินโซซัดโซเซไปทางชายผู้นั้น
“โอ้ย...เวียนหัวเหลือเกิน!”
ในขณะเดินอยู่ ถางซินแสร้งทำเป็นเท้าพลิกแล้วหกล้มลงไปในอ้อมกอดของมู่เฉินหยวน ชายที่เป็นเป้าหมาย
สองมือที่กำยำได้สอดเข้าไปรับตรงสะโพกของถางซิน พยุงเธอไว้อย่างมั่นคง
ในอ้อมกอดอันแข็งกระด้างที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นอายของฮอร์โมนเพศชายได้พุ่งพล่านเข้ามา ถางซินรู้เพียงตอนนี้ปากแห้งนิดหน่อย สติสัมปชัญญะค่อยๆ เลือนหายไป
“คุณหอมมากเลย.....”
มู่เฉินหยวนขมวดคิ้วที่เคร่งขรึมของเขา ผู้ช่วยและบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาต่างตกตะลึงพรึงเพริด
กลางฟลอร์แบบนี้ นึกไม่ถึงจะมีหญิงสาวที่ใจกล้าขนาดนี้ ！
“คุณผู้หญิง รบกวนระวังการกระทำของตัวเองหน่อย” เสียงที่เย็นชาของชายผู้นี้ทำให้เหมือนกับกระแทกเข้ากับท่อนน้ำแข็งขนาดสามศอกแล้วจมดิ่งลงไปในสระน้ำแข็งลึก
ถางซินรู้สึกตลึงงัน เสียงที่คุ้นหูทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมา แล้วสบตากับมู่เฉินหยวนพอดี ดวงตาคู่นั้นดั่งกับดาวในคืนที่หนาวยะเยือก เย็นชาจนทำให้ไม่รู้สึกหนาวแต่กลับสั่นไปทั้งตัว
ในชั่วขณะนี้ หัวใจของถางซินเหมือนกับหยุดนิ่งไป !
เธอทำตาโตเพ่งมองไปบนใบหน้าเย็นชาที่อยู่ห่างกันไม่กี่คืบ ไม่นานจึงปริปากสีชมพูของเธอ แล้วพูดด้วยความประหลาดใจอย่างมากว่า “คุณ....คุณอามู่？”
สวรรค์! เธอได้ทำเวรทำกรรมอะไรกันแน่ ถึงได้พบกับมู่เฉินหยวนซึ่งถือว่ามีศักดิ์เป็นคุณอาของมู่หยางชิว！
ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่าคุณปู่มู่ไม่เคยมีลูก เขาจึงเป็นลูกชายที่คุณปู่มู่รับมาเลี้ยงดู มู่เฉินหยวนจึงถูกส่งไปร่ำเรียนการบริหารการจัดการที่เมืองนอกตั้งแต่ยังเด็ก และในวันครบรอบ 60 ปีในวันนั้น คุณปู่มู่จึงให้มู่เฉิงหยวนเป็นผู้สืบทอดบริษัทมู่ซื่อ
เขาเป็นจตุรเทพในวงการผู้ที่ร่ำรวยและมีอำนาจในเมืองหลวง ทำให้เขาเป็นบุคคลสำคัญที่มีแต่ผู้คนชื่นชม！
แม่สามีคิดจะผูกสัมพันธ์กับผู้มีบารมีอย่างมู่เฉินหยวนครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะว่าตำแหน่งหน้าที่ของมู่หยางชิวล้วนแล้วแต่ขึ้นอยู่กับคุณอาของเขา ทราบข่าวมาว่า น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่มีเวลาที่จะสนใจเธอเลย
และก็รวมถึงถางซิน ที่จะมีโอกาสอันน้อยนิดเพื่อพบกับมู่เฉินหยวน
นี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับเขาอย่างใกล้ชิด
ดวงตาของเขาดูเย็นชา ใบหน้าของเขาดูเหมือนสามารถมองทะลุไปถึงสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจได้ จากนั้นร่างกายของเขาก็ได้เผยท่าทีไร้เยื่อใยออกมา
“คุณอามู่....ขอ ขอโทษค่ะ”
เมื่อถางซินเรียก ‘คุณอา’ เป็นครั้งที่สอง มู่เฉินหยวนจึงได้ตอบกลับมา
เขาขมวดคิ้วแล้วคลายมือที่โอบอุ้มเธออยู่ปล่อยเธอลงมา ดวงตาไร้ซึ่งอารมณ์เตรียมที่จะแยกออกไป
เขาไม่มีความสนใจให้กับผู้หญิงเป็นฝ่ายรุกเข้ามาประเคนถึงที่
“คุณอามู่ รอหน่อยค่ะ!”
ในเมื่อได้ทำไปแล้วเธอก็กัดฟันทำต่อไป จะมาไม้ไหนฉันก็รับได้ จึงต้องเล่นละครให้มันจบ ถ้าสามารถพึ่งพิงมู่เฉินหยวนที่เหมือนกับภูเขาทองลูกนี้ได้ก็คงเป็นเรื่องที่ดี ?
“วัน......วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดี ดื่มเหล้าเยอะไปหน่อย คุณอาจจะทิ้งฉันไว้ในบาร์เหล้าได้เหรอ ? ที่นี่ไม่ปลอดภัยเลย” ถางซินเม้มริมฝีปาก แสร้งทำเป็นคนที่อ่อนแอไร้ทางสู้
เธอแอบสังเกตมู่เฉินหยวน เห็นสีหน้าของเขายังคงสภาพไร้เยื่อใย ก็ลองแสร้งทำเป็นเจ็บออกมา โซซัดโซเซลูบคลำส้นเท้าของตนเอง พูดด้วยเสียงสั่นๆ “เมื่อกี้เท้าฉันพลิก.......ยังเจ็บมากอยู่เลย”
ถ้าพูดถึงสีหน้าไร้อารมณ์ของมู่เฉินหยวนตอนเมื่อกี้ ในตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มที่มุมปาก สายตามีประกายความสนใจเกิดขึ้น
ตอน 3
บทที่ 3 พอใจกับรูปร่างฉันมั้ย
การแสดงของผู้หญิงคนนี้แย่มาก มองแวบเดียวก็รู้แล้ว แต่ก็น่าสนใจอยู่
“คุณ...คุณอามู่” สายตาชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองตนเองอยู่มีความเฉียบคมมาก คล้ายกับสามารถมองทะลุเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยของเธอได้ ใจของถางซินก็เกิดอาการสั่นและมีความกลัวเล็กน้อย
วินาทีนั้น เท้าของเธอลอยขึ้น เธอดวงตาโตกลมวาว ไม่คาดคิดว่าเธอจะถูกคุณชายมู่เฉินหยวนอุ้มขึ้นมาแล้ว！
เมื่อรู้สึกสูญเสียแรงโน้มถ่วงทำให้ถางซินรีบโอบคอของมู่เฉินหยวน อกที่กว้างของเขาช่างอบอุ่น ภายในจมูกของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นที่มาจากร่างกายของเขา สีหน้าของถางซินเริ่มแดงก่ำ หัวใจก็เต้น ตึกๆ ตึกๆ
ไม่ต้องอ้อมค้อมแบบนี้ก็ได้เลยเหรอ ？คือเมื่อกี้แกล้งทำเป็นสุภาพบุรุษงั้นเหรอ？
“ตอนนี้เท้ายังเจ็บอยู่มั้ย？” เสียงราบเรียบของมู่เฉินหยวนดังมาจากเหนือหัวของเธอ
“เออ.......” ถางซินแอบกลืนน้ำลาย “ไม่......ไม่เจ็บแล้ว.......”
เธอเผลอจ้องมองไปที่ใบหน้าอันแสนเจริญตาของมู่เฉินหยวน
“อ่า..” ริมฝีปากมู่เฉินหยวนยังคงฉีกยิ้ม สีหน้าก็ดูไม่เปลี่ยน ขณะที่ผู้คนต่างรายล้อม เขาเดินก้าวเท้ายาวๆ มุ่งไปยังรถที่จอดอยู่ปากประตูทางเข้าของบาร์
ผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่นะ ?
ถางซินรู้สึกงงงวย
จนเธอถูกอุ้มขึ้นมาในรถ สติของเธอจึงกลับคืนมา กำลังคิดที่จะพูด มู่เฉินหยวนก็กำชับคนขับรถขึ้นว่า “โจวจี้”
“……”
โจว.....โจวจี้ ? นั่นมันคือโรงแรมอินเตอร์ห้าดาวนี่！
เมื่อเข้ามาในห้องสูทสุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรม มู่เฉินหยวนก็โยนถางซินลงบนเตียง แล้วก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ หนึ่งนาที หลังจากนั้นถางซินที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ มีสติกลับคืนมา
ในที่สุด....ในที่สุดฉันก็หลอกล่อมู่เฉินหยวนได้แล้วจริงๆ ฉันถูกเขาพามาที่โรงแรมแล้ว ？
ทำไมรู้สึกว่ามันช่างง่ายดายกว่าที่คิดไว้ขนาดนี้?
คงไม่มีกับดักอะไรอย่างอื่นมั้ง ?
แต่ว่าถางซินก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก
เพียงแค่เธอคิดถึงภาพมู่หยางชิวนอกใจเธอก่อนหน้านั้นก็รู้สึกบาดตา แถมยังดื่มไปเยอะ จึงไม่กลัวเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ซ้ำยังอดใจรอไม่ได้
มู่เฉินหยวนหน้าตาดีอย่างนี้ ได้นอนด้วยก็ไม่เสียเปรียบ！
แถมเขายังเป็นคุณอาของมู่หยางชิวอีกด้วย
เธอยินดีจะแก้แค้นผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นด้วยวิธีนี้
ถางซินดึงกระเป๋าของเธอเข้ามาเพื่อหาของที่อยู่ข้างใน คิดว่าจะกินยาก่อนที่มู่เฉิยหยวนจะออกมา
บทที่เธอเรียนมหาวิทยาลัย เคยคบกับแฟนคนหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าฝ่ายนั้นจะเลวเยี่ยงสัตว์ คิดที่จะข่มขืนเธอ
ถางซินถึงตายก็ไม่ยอม ฝ่ายนั้นไม่สามารถข่มขืนเธอได้สำเร็จได้ เธอจึงกลัวการมีเพศสัมพันธ์ ไม่ชอบให้เพศตรงข้ามเข้ามาใกล้ชิด
หลังจากแต่งงานกับมู่หยางชิว เธอก็เคยลองที่จะยอมรับ ทุกครั้งเพียงถึงบทที่สำคัญก็รู้สึกคลื่นไส้อาเจียน มู่หยางชิวปลอบใจเธอมาตลอดว่าไม่เป็นไร แล้วก็เดินไปนอนที่ห้องนอนอีกห้อง
มู่หยางชิวยิ่งดีเท่าไหร่ ในใจของถางซินก็ยิ่งรู้สึกละอาย ได้รู้มาว่าในต่างประเทศมียาที่สามารถรักษาโรคนี้ให้หายขาด ก็เลยฝากเพื่อนซื้อมาหนึ่งกล่อง เมื่อถึงวันครบรอบหนึ่งปีของการแต่งงานก็จะลองกินดู แต่ผลคือมู่หยางชิวทำให้ทุกอย่างพัง กลับเป็นผู้มอบ “เซอร์ไพรส์！” ครั้งใหญ่ให้เธอแทน
ถางซินพลิกกระเป๋าก็ยังหายากล่องนั้นไม่เจอ คิดขึ้นมาได้ว่ายาต้องอยู่ในกระเป๋าอีกใบที่เธอเปลี่ยนก่อนออกจากบ้านแน่
ทันใดนั้น ประตูห้องอาบน้ำก็เปิดออกมา มู่เฉินหยวนเดินออกมาแล้ว
เขาผู้ชายสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีเทา ตรงส่วนเอวมีเชือกมัดไว้ไม่แน่นและไม่หย่อนจนเกินไป กล้ามหน้าอกบาง ๆ ก็โผล่ออกมา ผมยังเปียกโชกอยู่ น้ำก็หยดลงมาเป็นเม็ด ๆ ทั้งตัวช่างเจริญตาและเซ็กซี่เหลือเกิน
ถางซินมองเขาอย่างไม่คลาดสายตา กลืนน้ำลายทีละอึก ทีละอึก
คุณอามู่ช่างเป็นของชั้นเลิศจริง ๆ ！
มู่เฉินหยวนเจอผู้หญิงแบบนี้มามาก ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าของเขาก็มีแสงที่เยือกเย็นส่งประกายออกมา
ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปมาสองครั้ง ยืนเพ่งมองมาที่ถางซิน ทำให้เธอเขินจนหน้าแดง “พอใจรึยัง”
“พอ พอใจ.....”
ถางซินถูกกลิ่นอายบริสุทธิ์ของเพศชายครอบคลุม จนทำให้ทั้งเนื้อทั้งตัวอ่อนแรง เธองงงวยสักพักก็ลุกขึ้นมา “คือว่า ฉันอยากออกไปซื้อของ”
เธอไม่อยากคลื่นไส้แล้วอ้วกใส่ตัวของมู่หยวนเฉิน