ตอน 36
รักผิดๆที่ไม่ควรเกิด
บทที่ 36
ตอนที่ฉันฟื้น ก็นอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว พี่เขยเฝ้าฉันอยู่ข้างๆ
“เรณู คุณตื่นแล้ว? รู้สึกอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนเป็นพิเศษไหม?” พี่เขยทำท่าเหมือนดีใจมาก
ฉันรู้สึกสับสนและสงสัย: ฉันเป็นลมระหว่างเดินกลับห้อง ตอนนั้นไม่มีใครเห็น ฉันคิดว่าฉันจะไม่สามารถฟื้นกลับมาได้แล้ว แล้วพี่เขยก็ยังดูเหม
ตอน 37
บทที่ 37
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมาถึงโรงพยาบาลอีกทีได้ยังไง มาถึงห้องเก็บศพตะวันได้ยังไง อีกทั้งไม่มีเวลาไปคิด ฉันหย่ากับตะวันไปแล้ว เราไม่มีความสัมพันธ์อะไร และฉันก็ไม่ควรจะมา เมื่อหมอมาเปิดผ้าขาวออก ฉันพลางเห็นสีหน้าที่ช้ำเขียวของเขา จนฉันเวียนหัวแทบจะล้มไป
“เรณู!”พี่เขยจับแขฉันไว้แน่น “เธอโอเคไหม?
ตอน 38
บทที่ 38
“เธอท้องแล้ว?ลูกเป็นของตะวัน?หลานของฉัน?”จันทราทั้งร้องไห้ทั้งยิ้ม มือที่สั่นนั้นยังจับที่ท้องน้อยฉัน “ลูกตะวัน...ตระกูลเรายังไม่ขาด....ลูก...”
“น้าคะ น้าต้องเข้มแข็งไว้นะ!”ฉันดูอาการจันทรานิ่งลงบ้างแล้ว ถึงจะถอนหายใจได้“ฉันรู้ว่าตะวันตายแล้วทำให้น้าเจ็บปวดมาก แต่เพื่อหลาน น้าต้องอยู่ต่