บทที่ 16

“พี่รู้ว่ามันผิด แต่พี่ก็ไม่เสียใจที่มันเกิดขึ้น!” สีหน้าของพี่เขยก็ไม่ค่อยดีนัก “เรณู ถึงแม้ว่าเมื่อคืนพี่จะเมา แต่พี่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไร สิ่งที่พี่พูดไปพูดออกมาจากใจจริง พี่รักเธอ เรณู พี่รักเธอจริงๆ!”

“พี่เขย พี่ไม่ต้องพูดแล้ว!” ฉันตบไปที่หน้าเขาอย่างแรง “คนที่พี่ควรรักคือพี่มินต

บทที่ 17

“หยุดพูดได้แล้ว!”ฉันสับสนมาก ส่ายหัวแรงๆ“พี่ เขยฉัน ฉัน”ม่อยากฟังอีก ถึงแม้พี่สาวจะผิดกับเธอ แต่พวกเธอก็เป็นสามีภรรยากัน ฉันไม่อาจ...”

“พี่จะหย่ากับมินตรา!”พี่เขยจับมือฉันไว้แน่น พลางพูดขึ้นมาเย็น “ฉันไม่รักเขาไปนานแล้ว ตอนนี้พี่และเธอก็...เรณู เธอแต่งงานกับฉันได้ไหม!”

“ไม่ได้!”ฉันพย

บทที่ 18

“ฉันไม่ใช่ยัยแม่มด ถึงแม้เธอจะเป็นแม่ยายฉัน แต่ขอให้เธอให้เกียรติฉันด้วย”ฉันพูดเย็นๆ“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันมีจันยาบรรณและขอบเขตตัวเอง อยู่ดีดีเธอก็ด่าว่าฉัน ไม้รู้สึกตลกเหรอ?”

ในห้องมีแต่ฉันและแม่ยายคนเดียว ไม่อย่างนั้นเราสองคนทะเลาะกันแบบนี้ ก็ทำให้คนอื่นดูตลกแล้ว

และแล้วฉันก็พูดก