บทที่ 58 งานเลี้ยงของหมูป่า

เข้าสู่ปลายเดือนกรกฎาคม ฝนเริ่มน้อยลง ข้าวฟ่างและข้าวโพดบนเนินเขาออกรวงหมดแล้ว ฝ้ายก็เริ่มขาว!

ข้าวในนาแตกกอ ต้นกล้าที่เคยบางตาค่อยๆ มีใบเพิ่มขึ้น เต็มระยะห่างระหว่างแถวที่เว้นไว้

หลังตากข้าวสาลีแห้งแล้ว สองบ้านแบ่งกัน บ้านปู่เสี่ยวหมั่นได้ร้อยจิน

ตอนนี้มองไปทางไหนก็

บทที่ 59 ไล่หมูป่า

ตอนนี้มีคนสองคนกำลังเดินเร่งรีบมาจากทางบ้าน

ปู่เสี่ยวหมั่นเดินอย่างลนลาน เกือบสะดุดก้อนหิน ยังดีที่ชุนเฟิงที่เดินตามหลังคว้าไว้ได้ทัน

พอเห็นสามคนยังอยู่บนเนิน ปู่เสี่ยวหมั่นก็ถอนหายใจโล่งอก

ปู่เสี่ยวหมั่นที่ปกติเห็นพืชผลสำคัญกว่าชีวิต ครั้งนี้ไม่ได้เสียดายอาหาร แค่กังวลพูดกับ

บทที่ 60 วางกับดัก

มีแต่ปู่เสี่ยวหมั่นที่รู้ว่าอีกด้านของภูเขาคืออะไร ตอนหนุ่มๆ เขาเคยไปตามหาวัวที่หายไปครั้งหนึ่ง

ข้ามช่องเขาไป อีกด้านก็ยังเป็นภูเขา เหมือนด้านนี้เป็นภูเขาหิน

เขาเกือบหลงทางที่นั่น เดินสองวันไม่เห็นหมู่บ้าน ต้องปีนขึ้นยอดเขาถึงหาทางกลับบ้านเจอ

หมายความว่าด้านนั้นเป็นป่าเถื่อน!