บทที่ 435 แมลงเก้ากลิ่น

เมื่อเจียงจือเจอหวงเสี่ยวจูบนถนน ก็เดินกลับบ้านด้วยกันตามธรรมชาติ

ทั้งสองคนเดินไปคุยกันเรื่องการรับซื้อสมุนไพรยากันยุงไปด้วย

ติดรถไฟใบเดียวกับทางการในการเก็บสมุนไพร หมู่บ้านสวีก็ได้วัตถุดิบอย่างเปลือกต้นเอิ๋ลมูจากหมู่บ้านต่างๆ โดยไม่ต้องเสียเงิน

สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงทำให้

บทที่ 436 สร้างโรงเรียน สวนสัตว์ตระกูลซือ

มีคำกล่าวว่าปากคนนั้นอ่อน หนี่หนี่ที่ไม่มีความรู้ก็หลงกลในตอนนี้

ตอนนี้ผู้ใหญ่บนโต๊ะต่างหัวเราะ มองดูเด็กที่ร้องไห้จ้า แล้วมองดูแมลงในมือตัวเอง หนี่หนี่พยักหน้าอย่างยากลำบาก แสดงว่าต่อไปจะยอมอ่อนข้อให้บ้าง

อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้กินต่อแล้ว

แม้ว่าแมลงเก

บทที่ 437 ของดีต้องแบ่งปัน

เจียงจือชี้ไปที่ผู้หญิงตระกูลซือที่เดินไปมาในที่ก่อสร้างบ้านหาอะไรทำไม่ได้ แล้วพูดกับซือหว่าว่า: "เธอคิดว่าแม่และป้า รวมทั้งพี่สาวของเธอจะเลี้ยงหมูได้ไหม?"

ซือหว่าพยักหน้า คิดอย่างจริงจังแล้วส่ายหน้า: "ไม่มีอาหารให้ แม่บอกว่าต้องให้รำข้าวสาลีและแกลบด้วย ถ้ากินแต่หญ้าจะไ