บทที่ 413 ญาติฝ่ายเหลียนฮวา

แม้แม่เซียจะไม่ได้ออกจากหมู่บ้าน แต่มีคนผ่านไปมาที่จวนไปรษณีย์มาก ต่างพูดว่าหมู่บ้านตระกูลสวีดี

หมู่บ้านอื่นไม่มีโรงงานแบบหมู่บ้านตระกูลสวี ยิ่งไม่มีผู้ใหญ่บ้านเจียง มีข้าวกินอิ่มก็ดีแล้ว

ครอบครัวเดิมของเหลียนฮวาตอนนี้ยังลำบากก็เป็นเรื่องปกติ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เหลี

บทที่ 414 ตบกลับไป

แม่เถียนเถารีบให้เสี่ยวซีเอาเก้าอี้มาเพิ่มสองตัว

เจียงจือไม่นั่ง เดินไปยืนตรงหน้าน้องสะใภ้คนที่สองของเหลียนฮวา จ้องเขม็ง: "พูดมา สวีตงเจวี๋ยนให้พวกเธอทำอะไร?"

น้องสะใภ้คนที่สองของเหลียนฮวายังจะแก้ตัว: "ฉันแค่มาเป็นที่พึ่งให้น้องสาวสามี ไม่เกี่ยวกับคนอื่น!"

เจียงจือไม่สนใจเรื่

บทที่ 415 เกี่ยวก้อยสัญญารักนิรันดร์

พอหลิวซื่อพูดจบ ในโรงงานก็ไม่พูดเรื่อง "หนีตามกัน" อีก เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้

อีกอย่างหลิวซื่ออายุมาก เป็นผู้อาวุโสในหมู่บ้าน ทุกคนให้เกียรติเธอ

ทุกคนเปลี่ยนไปพูดถึงงานเกษตรที่กำลังจะเริ่ม คือการเกี่ยวข้าวในอีกครึ่งเดือน

ปีนี้แล้งไประยะหนึ่ง ชาวบ้านต้องหา