บทที่ 39 เป็นแมลงขี้ควายครั้งหนึ่ง

เห็นฤดูปลูกไม่ตรง แต่ทำให้ปู่เสี่ยวหมั่นคนแก่กังวลร้อนใจอยู่พัก

แต่เขาเคยบอกว่าปลูกพืชฟังเจียงจือ และเขาเป็นคนแก่แบกไม่ไหว ถือไม่ไหว กังวลก็ไม่มีประโยชน์ ได้แต่วิ่งไปที่นาทีละรอบ แม้แต่ฉี่ก็ต้องรดในนา

ตอนนี้เห็นเจียงจือจะทำลูกปุ๋ยเพาะต้นกล้าอะไรอีก กังวลจนสมองอ

บทที่ 40 กินหน่อไม้

หน่อไม้เป็นของดี นอกจากใยอาหารแล้ว ยังมีกรดอะมิโนและแร่ธาตุ อย่างน้อยหมีแพนด้าก็กินจนอ้วนกลมได้ คนก็ต้องได้เช่นกัน

เมื่อเจียงจือรู้สาเหตุที่ทุกคนไม่กินหน่อไม้ ก็คิดทันที

ตัวเองรู้เรื่องสมุนไพร แม้จะแลกเงินได้ แต่เป็นวิชาชีพเฉพาะเกินไป เดินในภูเขาตลอดปีก็อันตราย

เสี่ยวหมั่นกั

บทที่ 41 รังต่อและตัวอ่อนต่อ

เจียงจือรอจนต่อกำลังจดจ่อกับการกินเนื้อ จึงใช้เชือกเส้นหนึ่งค่อยๆ ผูกรอบเอวมัน ปลายเชือกอีกด้านผูกติดกับขนนก

ไม่กี่นาทีต่อหัวนั้นก็กัดเนื้อได้ชิ้นหนึ่ง แล้วอุ้มบินขึ้นฟ้า รีบร้อนกลับไปเลี้ยงราชินีต่อ

มันไม่รู้เลยว่าความขยันขันแข็งของมันกำลังจะนำความหายนะมาสู่ครอบครัว