บทที่ 34 เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

ผ่านไปหนึ่งคืน แม้ดูเหมือนยาต้มจะไม่ค่อยได้ผล แต่ปู่ย่าเสี่ยวหมั่นและต้าจู้กลับรู้สึกสบายใจ

ตั้งแต่ต้าจู้เป็นอัมพาต ท้องไส้ก็มีปัญหา

เรื่องกินอาหาร ท้องเสีย ท้องผูก อาเจียนและท้องอืดสลับกันมา

ตอนแรกยังมียาต้มดื่ม แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อมาไม่มีเงินซื้อยาก็ต้องทนเอ

บทที่ 35 หญ้าใบหงาย มันเทศป่า

ตอนนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยวหญ้าใบหงายพอดี ใบเหมือนฟันเลื่อยสีเขียวแซมขาว ด้านหลังมีขนขาว

เจียงจือก้มตัว ใช้มีดเล็กแซะดินรอบรากหญ้าใบหงาย เผยให้เห็นหัวทรงกระสวยด้านล่าง รากสั้นและแตกแขนง ดูเหมือนน่องไก่มาก

เสี่ยวหมั่นเห็นแล้วร้องชื่อออกมาทันที: "ป้าเจียง หญ้านี่ผมรู้จัก

บทที่ 36 เข้าใจผิดว่าเป็นต้นหวงตู่

เจียงจือตกใจนิดหน่อย รีบห้ามปู่เสี่ยวหมั่นที่จะโยนมันเทศป่าลงเขา: "ลุงฉางเกิง คุณคงจำผิดแล้ว! ยานี้ไม่มีพิษ!"

ปู่เสี่ยวหมั่นโบกมือตื่นตระหนก บอกให้เสี่ยวหมั่นรีบทิ้งมันเทศป่า: "มีพิษ มีพิษนะ"

เสี่ยวหมั่นไม่ขยับ แค่มองเจียงจือ: เขากับป้าเจียงขุดนี่เหนื่อยมาก นี่