บทที่ 227 การปล่อยวางและการยึดมั่น

เวลาผ่านไปทีละน้อย ชาวบ้านตระกูลสวียังคงนั่งอยู่ บางคนเหม่อลอย บางคนใจลอย บางคนเกาหัวหาว

แน่นอนว่ามีบางคนที่พยักหน้าเห็นด้วยบ่อยๆ

เถียนกุ้ยพูดด้วยความเห็นใจ: "ท่านซิ่วไฉพูดถูกต้อง!"

ซิ่วไฉลุกขึ้นยืน พูดอย่างกระตือรือร้นต่อหน้าทุกคน: "อักษร 'คน' เปรียบดังชีวิต

บทที่ 228 วันและเดือน

คืนนี้ที่โรงเก็บของ ใต้ชายคาที่ตากของยังสว่างไสวด้วยคบเพลิง

เมื่อเอ้อรุ่ยพาเฉียวหยุนและเสี่ยวหมั่นมาถึง อาจารย์เซี่ยเพิ่งเริ่มสอน ทั้งสามค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนโดยไม่ส่งเสียง หาที่ว่างนั่งลง

เมื่อเทียบกับเมื่อวาน จำนวนคนที่มารวมตัวยังมากอยู่ นั่งล้อมวงกันเป็นสามชั้นทั

บทที่ 229 หม่ายตง

เช่นเคย เปปป้ามารับพวกเขากลางทาง

เมื่อทั้งสามคนถือคบไฟกลับขึ้นเขา ก็เป็นช่วงดึกแล้ว สวีเอ้อร์รุ่ยทั้งเหนื่อยและตื่นเต้น เข้าประตูมาก็เล่าให้เจียงจือที่กำลังหาวฟังไม่หยุด: "แม่ วันนี้ท่านซิ่วไฉสอนเรื่องดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ผมจำได้หมดแล้ว!"

เจียงจือง่วงจนลืมตาแทบไม่ขึ้น พยักหน้