บทที่ 22 เก่อเกิน

เดินตามร่องน้ำขึ้นไปทางต้นน้ำ พบบึงน้ำตื้นๆที่มีหญ้าขึ้นรก

นี่เป็นหลุมลึกที่เกิดจากน้ำป่า แล้วมีน้ำขังอยู่

ที่นี่มีต้นหอมป่าและกุยช่ายป่า

เมล็ดถูกนกที่มากินน้ำพามา งอกกระจายในกอหญ้าแห้ง เจียงจือไม่ได้ขุดราก แค่ตัดใบกลับไปกิน

หน้าผาสองข้างค่อยๆชันขึ้น มีเถาวัลย์สีน้ำตาลดำคล้ายเ

บทที่ 23 ความหวังต้องมีไว้เสมอ

ใส่เก่อเกินลงหม้อแล้วปิดฝา นึกถึงว่าจะมีอาหารเพิ่มให้ทุกคนอีกอย่าง เจียงจือรู้สึกดี พูดออกมา: "เก่อเกินนี่อ่อนโยนที่สุด รักษาโรคได้หลายอย่าง ต้มน้ำใส่ข้าวเป็นโจ๊กรักษาอาการกระหายน้ำปัสสาวะมาก ที่เรียกว่าโรคเบาหวาน เด็กเป็นหวัดมีไข้อาเจียนก็ใส่ขิงสดน้ำผึ้ง ถ้าผสมกับยา

บทที่ 24 ลองของใหม่

ออกจากบ้านเสี่ยวหมั่น ตะกร้าของสวีเอ้อร์รุ่ยเต็มไปด้วยเนื้อที่ล้างสะอาดแล้ว

เนื้อที่เขากับเสี่ยวหมั่นหามาวันนี้ นอกจากที่ต้มในหม้อ ที่เหลือส่วนใหญ่อยู่ที่นี่

ปกติเนื้อที่เหลือแบ่งกันสองบ้าน แต่เพราะเจียงจือบอกว่าเก่อเกินกินแล้วดีกับคนป่วย ย่าเสี่ยวหมั่นจึงเก็บไว้แลกเปลี่ยน

เจี