บทที่ 199 หลบฝน

ลมแรงมาพร้อมฝนใหญ่ พอเม็ดฝนแรกตก ทั่วหมู่บ้านก็เริ่มมีเสียงตะโกน "ลูก รีบกลับบ้าน!" "แม่ กระต่ายหนีไปแล้ว!"

คนที่ทำงานอยู่ข้างนอกต่างวิ่งกลับบ้านตัวเอง!

ฝนตกเหมือนไข่มุกขาดสาย แรกๆ ทำให้ฝุ่นดินกระเด็นขึ้นมา กระทบพื้นเป็นลวดลาย

จากนั้นก็ตกหนาทึบเชื่อมฟ้ากับดิน แยกไม่ออกว่าทิศไหนเ

บทที่ 200 เก็บเงิน

ใต้หน้าผา ปู่เสี่ยวหมั่นคาบกล้องยาสูบมองฟ้า ทำนายว่าปีนี้ฝนจะเป็นอย่างไร

ย่าเสี่ยวหมั่นนั่งข้างๆ ฟั่นด้ายฝ้าย สวีต้าจู้ยืนในรถหัดเดินที่ทำจากไม้อย่างทุลักทุเลโดยมีเสี่ยวหมั่นช่วย

การฟื้นฟูเป็นกระบวนการที่ยากและเหนื่อย แค่เวลาครึ่งธูป สวีต้าจู้ก็เหงื่อชุ่มหลัง น้ำหยดจากคาง ร่าง

บทที่ 201 หลังฝนตก

บนภูเขา ทุกคนรอฝนหยุดตกอย่างสบายๆ แต่ในหมู่บ้านกลับไม่ง่ายเช่นนั้น

ในโรงเก็บของตอนนี้มีคนหลบฝนอยู่ 40-50 คน ทุกครอบครัวนำข้าวของมีค่าและเครื่องนอนมาเก็บไว้ที่นี่ วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบที่มุมหนึ่ง

ทุกคนนั่งอยู่บนพื้น พูดคุยเรื่องฝน เรื่องที่ดิน และกังวลเรื่องบ้านเรือน นี่ค