บทที่ 198 คนช่างพูดปะทะคนอารมณ์ร้อน

ก่อนพายุฝนจะมา ชาวบ้านที่อาศัยในกระท่อมในหมู่บ้านตระกูลสวีก็กำลังเตรียมรับมืออย่างเคร่งเครียด

เสื้อผ้าที่ตากไว้นอกกระท่อมปลิวไปตามลม แม่ของเถียนเถาท้องโตออกไปเก็บของ แต่ลมแรง พลั้งเผลอเสื้อผ้าหลายชิ้นถูกพัดตกลงไปใต้คันดินที่สูงกว่าคน

ตอนนี้เถียนเถาไม่อยู่บ้าน

บทที่ 199 หลบฝน

ลมแรงมาพร้อมฝนใหญ่ พอเม็ดฝนแรกตก ทั่วหมู่บ้านก็เริ่มมีเสียงตะโกน "ลูก รีบกลับบ้าน!" "แม่ กระต่ายหนีไปแล้ว!"

คนที่ทำงานอยู่ข้างนอกต่างวิ่งกลับบ้านตัวเอง!

ฝนตกเหมือนไข่มุกขาดสาย แรกๆ ทำให้ฝุ่นดินกระเด็นขึ้นมา กระทบพื้นเป็นลวดลาย

จากนั้นก็ตกหนาทึบเชื่อมฟ้ากับดิน แยกไม่ออกว่าทิศไหนเ

บทที่ 200 เก็บเงิน

ใต้หน้าผา ปู่เสี่ยวหมั่นคาบกล้องยาสูบมองฟ้า ทำนายว่าปีนี้ฝนจะเป็นอย่างไร

ย่าเสี่ยวหมั่นนั่งข้างๆ ฟั่นด้ายฝ้าย สวีต้าจู้ยืนในรถหัดเดินที่ทำจากไม้อย่างทุลักทุเลโดยมีเสี่ยวหมั่นช่วย

การฟื้นฟูเป็นกระบวนการที่ยากและเหนื่อย แค่เวลาครึ่งธูป สวีต้าจู้ก็เหงื่อชุ่มหลัง น้ำหยดจากคาง ร่าง