บทที่ 17 หนีไฟป่า (3)

"เร็ว เอาแขนเสื้อปิดจมูกและปาก!" เจียงจือตะโกนพลางวิ่งอย่างรีบร้อน

เสื้อผ้าที่เปียกน้ำโคลนจากหลุมดินตอนจุดไฟเมื่อครู่ ตอนนี้ยังชื้นอยู่ พอดีป้องกันควันได้

สวีเอ้อร์รุ่ยและเสี่ยวหมั่นถูกควันรมจนแทบหายใจไม่ออก พอได้ยินคำเตือนก็รีบซุกหน้าเข้าข้อศอก มีผ้าเปียกกรองควันหนา พวกเขา

บทที่ 18 โจรผู้ร้าย

เนื่องจากบ้านเสี่ยวหมั่นไม่เสียหาย จึงทำความสะอาดฝุ่นเท่าที่ทำได้ ทุกคนพักที่นี่

สิ่งที่น่าพอใจที่สุดคือใต้ผาหินก็มีน้ำพุ ปกติปู่เสี่ยวหมั่นใช้แผ่นหินปิดไว้ ตอนนี้เปิดออกมาน้ำใสไม่มีฝุ่น

ทุกคนรีบตั้งหม้อทำอาหาร รอดตายมาได้รู้สึกดีจริงๆ!

ย่าเสี่ยวหมั่นขุดถุงข้าวจากดิน เอาแป้ง

บทที่ 19 การหลบซ่อน

เจียงจือและสวีเอ้อร์รุ่ยปีนขึ้นเนินชันกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ปู่เสี่ยวหมั่นไม่คิดว่าสองคนจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ตอนนี้เดินทางลำบาก แม้จะมือเปล่า จากหมู่บ้านขึ้นเขาก็ต้องใช้เวลาเกินชั่วโมง

เขายังพบปัญหาหนึ่ง: "แม่เอ้อร์รุ่ย ทำไมสีหน้าพวกเจ้าไม่ดี?"

ข้างๆ เฉียวอวิ๋นที่กำลังบดเม็ดโอ