บทที่ 144 ตามธรรมเนียม

คืนส่งท้ายปีเก่า ฝนพรำยังคงตกเงียบๆ กองไฟรอปีใหม่ใต้ชายคายังคงลุกโชน

ลมเย็นพัดให้ฝนละอองปลิว ซึ่งบ่งบอกถึงฝนชุกในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า

ตามธรรมเนียม คืนนี้ทุกคนห้ามนอนเร็ว ต้องนั่งผิงไฟรอปีใหม่จนถึงเที่ยงคืน

ครอบครัวใต้หน้าผาปิดประตูนั่งล้อมวงรอบเตาไฟในบ้าน พูดคุยกินมันเทศแห้ง

บทที่ 145 จุดเริ่มต้นใหม่

ผ่านคืนส่งท้ายปีเก่า ก็เป็นปีใหม่จุดเริ่มต้นใหม่!

วันที่หนึ่งทุกคนใส่เสื้อผ้าดีที่สุดของตัวเอง เฉียวอวิ๋นใส่ต่างหูเงินและดอกไม้ผ้า สวมสร้อยข้อมือเมล็ดเซี่ยนที่เอ้อร์รุ่ยทำให้ แม้แต่หมูป่าน้อยก็ถูกผูกริบบิ้นแดงที่หัว

เมล็ดเซี่ยน มีพิษเล็กน้อย ช่วยไหลเวียนเลือดลมระงับปวด

บทที่ 146 การเลือกสถานที่สร้างโรงเตี๊ยม

เมื่อพื้นที่ถูกขุดพลิกแล้ว เจียงจือก็ไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ เจ้าต้องการไปที่เต็นท์พยาบาลเพื่อสอบถามข่าวคราว

หน้าเต็นท์พยาบาลเงียบสงบ ทหารที่บาดเจ็บต่างหลบอยู่ในเต็นท์

ตอนนี้มีการจุดไฟที่แคร่นอน พวกเขานั่งนอนกันเป็นกลุ่มๆ บนแคร่ที่อบอุ่น เล่นไพ่และคุยเ