บทที่ 129 กินข้าวแข็งแบบนุ่มนวล

สวีฉางโส่วและคนอื่นๆเดินๆหยุดๆ ปีนขึ้นเขาอ้อมหน้าผา เห็นที่พักถ้ำที่ซ่อมแซมแล้วอยู่ตรงหน้า กำลังที่เพิ่งรวบรวมมาก็หมดไป

ทุกคนเอนพิงต้นไม้พักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า

"พระเจ้า ทางนี้เดินยากจริงๆ ไม่อยากเดินเป็นครั้งที่สอง" สวีฉางโส่วหอบหายใจแรง รู้สึกว่าคอแทบจะมีควันออกมา

บทที่ 130 หนีหนีต่อสู้

ได้ยินสวีฉางโส่วข่มขู่ตัวเอง ไม่รอให้ปู่ย่าคิดมาก เสี่ยวหมั่นหน้าดำ: "ข้าไม่แต่งเมียไปทั้งชีวิตก็ไม่ให้พวกเจ้าก้าวข้ามธรณีประตูแม้แต่ครึ่งก้าว!"

"ปู่ ไล่พวกเขาไป!"

ปู่เสี่ยวหมั่นก็โกรธถึงขีด โดยเฉพาะประโยค "ต้าจู้ตายไปแล้ว" เหมือนเข็มแทงหัวใจเขาเจ็บปวดแรง

แม้จะรู้ว่าต้าจู

บทที่ 131 หมูป่าน้อยขวางทาง

หมูป่าวิ่งได้เร็วมาก ความเร็วอาจถึง 40-70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในสายตามนุษย์มันเป็นเพียงเงาดำพุ่งผ่าน

ตอนนี้ หมูป่าน้อยกลิ้งผ่านป่าและหน้าผาราวกับก้อนหิน มันกระโดดขึ้นหน้าผาสูง 2-3 เมตรได้ในพริบตา ไม่ใช่สัตว์น้อยน่าสงสารที่ถูกงูข่มขู่อีกต่อไป

สวีเย่าจู่และคนอื่นๆ เดินเร