บทที่ 107 ต่างหูเงิน

ตามที่สวีเอ้อร์รุ่ยเร่ง เฉี่ยวอวิ๋นเงยหน้ามอง: "อ้า! ต่างหูเงินดอกไม้!"

เธอเบิกตาโต ไม่ใช่ดีใจแต่ตกใจ: "เอ้อร์รุ่ย เจ้าได้ต่างหูมาจากไหน? แม่รู้หรือเปล่า?"

สวีเอ้อร์รุ่ยยังคงยิ้ม: "คนอื่นให้มา เจ้าลองใส่ดูเร็ว!"

เฉี่ยวอวิ๋นราวกับเห็นอะไรน่ากลัว รีบถอยออก: "เจ้าให้แม่เถอะ ข้า

บทที่ 108 ความเมตตาต่อฟ้าดินและมนุษย์

ในโศกนาฏกรรมนี้ ทุกคนที่ถูกบังคับให้ยืนอยู่บนเวทีล้วนเป็นผู้เคราะห์ร้าย

และน้องสาวสามีผู้เป็นต้นเหตุ ทำร้ายครอบครัวเดิมของตัวเองแต่กลับหลุดพ้นไปอย่างสะอาด

เนี่ยฝานเทียนก็เป็นคนที่มีชะตาชีวิตขมขื่น

เด็กคนหนึ่งที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นตั้งแต่เล็ก เติบโตขึ้นมาในควา

บทที่ 109 ผู้อพยพรวมตัว

เสี่ยวเต๋อจินไม่รู้ว่าเจียงจือจะทำอะไร เขาก็มีธุระต้องกลับเต็นท์พยาบาลพอดีไปทางเดียวกัน

ครั้งนี้เจียงจือไม่ได้นำสมุนไพร แต่เป็นแป้งชิงกังและเส้นแป้ง

ตั้งแต่ชิงกังสุก ก็เริ่มแช่ในบ่อน้ำ

ชุนเฟิงและเฉียวหยุนสองสะใภ้ขยันมาก พาเด็กๆ ทำงานจากเช้าถึงเย็นไม่มีเวลาว่าง โม่แป้งชิง