บทที่65 เจ้าหญิงของฉัน.

สิบเจ็ดพฤศจิกายน

มีเวลาอีกสี่วัน

หลังจากที่พลอยรัตน์ขีดฆ่า '17' บนปฏิทิน หล่อนก็วางปากกาลายเซ็นสีดำไว้ข้างๆ

เจ้าก้อนข้าวปั้นเข้ามาอย่างเงียบ ๆ นั่งบนเท้าของพลอยรัตน์กอดขาของหล่อนแน่นและไม่ยอมปล่อยหล่อนไป

ลูกโตแล้วพลอยรัตน์ไม่สามารถอุ้มเขาได้อีกต่อไป “หนูทำอะไรอยู่ แม่ต้องไปท

บทที่66 ศุภวิชญ์ กอดฉันหน่อย

ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา พลอยรัตน์เคยไปที่เรือนจำเพียงห้าครั้ง และแต่ละครั้งหล่อนนั่งอยู่ในรถเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง กั้นด้วยชั้นของกำแพงสีเทาสูงที่ขังศุภวิชญ์ ของหล่อนไว้ข้างใน

หล่อนไปถึงอย่างเงียบๆและจากไปอย่างเงียบๆ

ห้าปีนะ ห้าปีมันนานเกินไป แต่หล่อนไม่เคยฝันถึงศุภวิชญ์ในตอ

บทที่67 เรือเล็ก

ห้องอาบน้ำ เต็มไปด้วยไอน้ำอุ่นร้อน

บริเวณหลังมือของพลอยรัตน์ที่ถูกไฟไหม้มีแผลพุพอง หล่อนไม่สามารถสัมผัสน้ำได้ ศุภวิชญ์กำข้อมือหล่อนและดันขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการอาบน้ำ

ศุภวิชญ์ กำลังอาบน้ำให้พลอยรัตน์ 'จริง ๆ '

โฟมของเจลอาบน้ำนั้นละเอียดตรงข้ามกับความหยาบของปลายนิ้วของเขา จุดที่มือให