บทที่61 กรภัค ได้โปรด ปล่อยฉันไป

บริกรออกมาจากห้องน้ำและพูดอย่างสุภาพว่า “ประธานกร คุณพลอยไม่ได้อยู่ข้างในครับ”

ดวงตาของกรภัคมืดมน เส้นเลือดบนกำปั้นที่กำแน่นของเขาปูดออกมา

เรือลอยอยู่ในแม่น้ำ คนต้องยังอยู่บนเรือ!

เขาปฏิบัติต่อพลอยรัตน์ดีเกินไปจนขนาดที่หล่อนไร้ยางอายกล้าพบปะเป็นการส่วนตัวกับชายเลวใ

บทที่62

กระสุนนัดนั้นโดนต้นขาของกรภัคทำให้เลือดไหลไปทั่วพื้น

กรภัคพยุงตัวด้วยประตูรถและยืนขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ “แตะต้องแล้ว จะทำไม?”

ศุภวิชญ์เตะท้องของกรภัคแล้วหยิบปืนขึ้นมาราวกับว่าเขาจะเหนี่ยวไกในวินาทีต่อไป

“ศุภวิชญ์!” พลอยรัตน์จับมือศุภวิชญ์ไว้แน่น แทบจะขอร้องว่า “ไม่”

ศุภวิชญ์จับหลังศีรษะข

บทที่63 สัตว์ร้ายไร้มนุษยธรรม

วันที่สามของปีใหม่

กรภัคยังคงอยู่ในห้องผู้ป่วยหนักในสภาพโคม่าและเป็นอันตราย

คนขับรถอยู่ในห้องคนไข้ถัดไป

เนื่องจากอาชญากรรมเกิดขึ้นในจุดบอดไม่ได้ทิ้งหลักฐานไว้ พลอยรัตน์กลายเป็นพยานเพียงคนเดียว หลังจากตื่นขึ้นที่โรงพยาบาลของตระกูลกร ก็ถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจ

ยังคงเป็นห้