บทที่ 55

ในระหว่างงานพิธีภาพยนตร์และโทรทัศน์ จิตใจของพลอยรัตน์ก็ไม่สงบ

โชคดีที่นอกจากเวลาไม่กี่นาทีบนเวทีนั้น เธอก็เป็นผู้ชม บางครั้งที่กล้องถ่ายทอดสดจับภาพเธอ และท่าทางที่ดูเหม่อลอยเล็กน้อยของเธอ แต่ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเป็นอารมณ์ที่เงียบสงบและอ่อนโยน

พลอยรัตน์คิดว่าเธอกำลังกังวลว่าศุภวิชญ์จะเกิดอ

บทที่ 56. พลอย ฉันมารับเธอแล้ว

ไม่รุ้ว่าเวลาผ่านมานานเท่าไหร่ หลังประตูได้ยินเสียงการต่อสู้แผ่วเบาจากข้างนอก

นายท่านวัฒหัวเราะสองสามครั้งและสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเปิดประตู

พลอยรัตน์เห็นศุภวิชญ์ ล้อมรอบด้วยชายเจ็ดแปดคนในชุดดำกำลังคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ราวกับกำลังเหยียบศพแล้วผ่านเข้ามา

ตึก.......

บทที่57 ถ้าเธอกล้าตามเขาไป ฉันจะเล่นเธอให้ถึงตาย!

ราวกับว่าถูกขีดเส้นแบ่งกั้นไว้

มีตำรวจติดอาวุธหลายร้อยนายอยู่ข้างหลังกรภัค สร้างเป็นวงล้อมที่แน่นหนา และปืนทั้งหมดของพวกเขาเล็งไปที่ศุภวิชญ์

สายตาของศุภวิชญ์ภายใต้กรอบแว่นตานั้นดูถูกและไม่แยแส เขาปกป้องพลอยรัตน์ไว้ด้านหลัง เอามือควานหาไปที่ด้านหลังข