บทที่43. ทุ่งชูร่าที่แสนจะน้ำเน่า

ฤดูหนาวทางใต้ที่มีอากาศหนาวเย็นและเย็นชื้น

พลอยรัตน์สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น ชุดเดรสยาวสีดำที่มีเสื้อสูทสีดำคลุมอยู่ ปลายจมูกของเธอแดงก่ำจากความหนาวเย็นของอากาศ

นี้เป็นโอกาสที่ดีจะพบปะและทำความรู้จักกับผู้คนเพิ่มขึ้น ห้องเลี้ยงถูกจัดขึ้นโดยให้อารมณ์ที่อบอุ่นดุจฤดูใบไม้

บทที่44. มากกว่าเสียงครางยั่วสวาท

ห้องน้ำ

พลอยรัตน์พึ่งเดินเข้าไป โยษิตาตามหลังเธอไปเข้าไป เธอปิดประตูเสียงดังปัง และรองเท้าส้นสูงของเธอก็กระแทกเสียงดัง

"พลอยรัตน์ ทำไมเธอถึงไร้ซึ้งยางอายนัก!"

“นี่ไม่ใช่วันแรกที่ฉันไร้ซึ่งยางอายขนาดนี้ ไม่ใช่เธอรู้ตั้งนานแล้วหรอ ทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้ และยังหาดูได้

บทที่45

ในรถของศุภวิชญ์เก็บเสื้อผ้าสำรองไว้มากกว่าหนึ่งชุด ชุดของพลอยรัตน์ที่เปียกโชกไปด้วยไวน์มองเห็นทะลุปรุโปร่ง หล่อนจึงใส่มันไม่ได้อีกต่อไป เลยต้องเปลี่ยนไปใส่ชุดเขาแทน

ทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าในรถ ศุภวิชญ์ให้คนขับรถกลับไปก่อนแล้วเขามาขับเอง

ศุภวิชญ์สูงถึง 1.88 เมตร เสื้อผ้าและกางเกงของเขาดูยาวมา