บทที่42 ได้ยินมาว่าที่บ้านของท่านประธานศุภมีนางฟ้าซ่อนอยู่

ไม่ไปได้เหรอ?

ไม่ได้

พลอยรัตน์ได้แต่ยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

ของขวัญที่เตรียมไว้ให้หล่อนคือชุดสีแดงและสีดำจากโอตกูตูร์คอลเลคชั่นฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของแบรนด์ดังระดับโลก เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่โอกาสธรรมดาทั่วไป

การสวมชุดสีแดงนั้นดูอวดตัวเกิน

บทที่43. ทุ่งชูร่าที่แสนจะน้ำเน่า

ฤดูหนาวทางใต้ที่มีอากาศหนาวเย็นและเย็นชื้น

พลอยรัตน์สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น ชุดเดรสยาวสีดำที่มีเสื้อสูทสีดำคลุมอยู่ ปลายจมูกของเธอแดงก่ำจากความหนาวเย็นของอากาศ

นี้เป็นโอกาสที่ดีจะพบปะและทำความรู้จักกับผู้คนเพิ่มขึ้น ห้องเลี้ยงถูกจัดขึ้นโดยให้อารมณ์ที่อบอุ่นดุจฤดูใบไม้

บทที่44. มากกว่าเสียงครางยั่วสวาท

ห้องน้ำ

พลอยรัตน์พึ่งเดินเข้าไป โยษิตาตามหลังเธอไปเข้าไป เธอปิดประตูเสียงดังปัง และรองเท้าส้นสูงของเธอก็กระแทกเสียงดัง

"พลอยรัตน์ ทำไมเธอถึงไร้ซึ้งยางอายนัก!"

“นี่ไม่ใช่วันแรกที่ฉันไร้ซึ่งยางอายขนาดนี้ ไม่ใช่เธอรู้ตั้งนานแล้วหรอ ทำไมถึงได้โกรธขนาดนี้ และยังหาดูได้