บทที่ 40 ลืมคนนั้นไม่ได้

เปลียวถอนหายใจ ตอนนี้สำหรับเรื่องความรักเธออยากหนี แต่ไม่ได้คิดว่าจะเจออีก

เธอรู้ว่าณิชยังรอเธอตอบอยู่ เธอคิดแบ๊บแล้วพิมพ์ว่า ณิช เราขอบใจนายมากนะ แต่แค่เมื่อก่อนเราเคยรักใครสักคน จนถึงตอนนี้เราก็ลืมคนนั้นไม่ได้

เปลียวคิดว่า ถ้าณิชได้ข้อความนี้ ก็จะรู้แล้วว่าเธอยังรักค

บทที่ 41 เราไปเมื่อไหร่

เปลียว เราอยากไปไทย ช่วงนี้บริษัทอยากร่วมมือกับคนต่างประเทศ ผมได้ยิงว่าบริษัทหงส์ทองกับบริษัทคิงส์ดีมาก ผมอยากไปดูว่ามันเหมาะสมที่จะร่วมงานมั้ย ณิชหยุดแบ๊บ แล้วพูดว่า เธอเป็นคนกรุงเทพไม่ใช่หรือคะ ไปด้วยกันนะ พอดีเรายังไม่เคยไปกรุงเทพ

ณิชพูดแบบนี้ ทำให้เปลียวปฏิเสธไม่ได้ ท

บทที่ 42 งานเลี้ยงอะไรจะสำคัญขนาดนี้คะ

ไม่ได้ เปลียวปฏิเสธอย่างชัดเจน เราเหนื่อยเกน ให้เรานอนเถอะ เปลียวปิดประตู

เธอไม่ห้ณิชตอบ

ณิชยืนยิ้มอยู่หน้าห้องเปลียว แน่นอนว่าผู้หญิงที่เขารักมีเสน่ห์มาก

ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขา นอกจากเปลียว แล้วเปลียวปฏิเสธเขาสองรอบด้วย แต่ความรู้สึกนี้ไม่แย่