บทที่ 9

หึงหวงครอบครอง

นัชชาอยากจะหุบปาก แต่เมื่อฟันแตะไปถึงนิ้วของเขา เธอก็ตกใจและอ้าปากใหม่อีกครั้ง ดวงตาโตๆใสๆของเธอค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม สภาพที่เกือบจะร้องไห้ทำให้เตชิตหวั่นไหวไปกว่าเดิม

ในที่สุด เขาก็เล่นจนพอใจแล้วจึงถอนนิ้วออก

บนโต๊ะมีผ้าขนหนูที่เปียกวางอยู่ เ

บทที่ 10

สัตว์เลี้ยงใหม่

เหมือนผ่านไปเป็นศตวรรษหนึ่ง เตชิตจึงหยุดทรมานเธอ

นัชชาอดไม่ดืที่จะอาเจียนออกมา น้ำตาไหลลงบนใบหน้าซีดเซียวเล็กๆของเธอ เธอนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ร่างกายยังสั่นไปเล็กน้อย

ปากของเธอชาจนเหมือนไม่มีความรู้สึก และแก้มทั้งสองของเธอก็มีอาการเจ็บ เ

บทที่ 11

บทที่11 ลงมือทำกับข้าวด้วยตัวเอง

ปรัณขับรถออกจากไวโรจน์วิลล่า ในหัวย้อนคิดถึงแต่คำพูดของเตชิต “ผมเหมือนหายดีแล้ว”

สายตา น้ำเสียงบวกกับคำพูดเมื่อกี้ ถ้าเขายังดูไม่ออกว่าเตชิตหมายความว่ายังไงก็โง่เต็มทีแล้ว

เพียงแต่.......

พอคิดถึงผู้หญิงที่อยู่บนเตียงคนนั้น ก็ท