บทที่738คืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ

ตั้งแต่ที่ทยุติมาถึงเมืองJก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนไม่เพียงแต่เธอแต่ทุกคนก็พลอยลำบากไปด้วย

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาดราณีได้พบกับชนัยทุกวันแต่ส่วนใหญ่เวลาที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันก็เพียงชั่วครู่พบกันแปบเดี๋ยวก็ต้องแยกย้าย

ตอนนี้ทยุติสามารถกลับบ้านได้ในที

บทที่739ฉันไม่เห็นด้วยที่เธอทั้งสองคบกัน

ดราณีนอนหลับตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็นรอเธอลืมตาขึ้นมาท้องฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างก็มืดแล้วเธอยันร่างให้ลุกขึ้นนั่งยังรู้สึกหัวมึนๆ

มองไปรอบๆเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่วิลล่าของชนัย

ไม่ได้นอนหลับสบายขนานนี้มานานมากตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายขึ้

บทที่740จะไม่จากเขาไป

ดราณีกำลังจะหมดหนทางไม่มีคนช่วยพอเห็นชนัยก็เหมือนได้เห็นญาติสนิทน้ำตาคลอเบ้า

แม้ว่าเธอจะแสดงความเข้มเข็งต่อหน้าคุณปู่ยังไงเห็นคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุดทำให้เธอทนต่อไปไม่ไหว

ชนัยถือกล่องสีชมพูลายเงินอยู่ในมือมีโลโก้ของร้านเค้กที่ซื้อมาตอนแรกตั้งใจจะซื้อมาให้ดราณีแต่ไ