บทที่737ในที่สุดก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ดราณีปีนบันไดขึ้นไปรวดเดียวถึงชั้นสี่ตึงเก่าแบ่งเป็นหนึ่งชั้นสองห้องเคาะประตูคนที่มาเปิดประตูเป็นอาชายชื่อว่าธนชิต

เห็นเธอยืนอยู่นอกประตูต้อนรับอย่างสุภาพ"อ้าวดราณีมาแล้วหรอ!"

"อาเขย"ดราณีเรียกเขาอย่างสุภาพหลังจากเปลี่ยนรองเท้าใส่ในบ้านเรียบร้

บทที่738คืนก่อนพายุโหมกระหน่ำ

ตั้งแต่ที่ทยุติมาถึงเมืองJก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือนไม่เพียงแต่เธอแต่ทุกคนก็พลอยลำบากไปด้วย

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาดราณีได้พบกับชนัยทุกวันแต่ส่วนใหญ่เวลาที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันก็เพียงชั่วครู่พบกันแปบเดี๋ยวก็ต้องแยกย้าย

ตอนนี้ทยุติสามารถกลับบ้านได้ในที

บทที่739ฉันไม่เห็นด้วยที่เธอทั้งสองคบกัน

ดราณีนอนหลับตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็นรอเธอลืมตาขึ้นมาท้องฟ้าที่อยู่นอกหน้าต่างก็มืดแล้วเธอยันร่างให้ลุกขึ้นนั่งยังรู้สึกหัวมึนๆ

มองไปรอบๆเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่วิลล่าของชนัย

ไม่ได้นอนหลับสบายขนานนี้มานานมากตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายขึ้