บทที่ 721 ชีวิตนี้ก็หนีไม่พ้น

รู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกดึงออก ดราณีที่ไม่เคยทำเรื่องแนบชิดแบบนี้มาก่อนก็ยกมือขึ้นจับมือเขาไว้ “ฉัน ฉันกลัว......”

ร่างที่อยู่ด้านบน หยุดการกระทำลง ด้านล่างทรงผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาดำสนิทแผ่รังสีที่ไม่เข้าใจ

นานสักพัก น้ำเสียงแหบของเขาก็พ่นออกมา “กลัวฉัน?”

บทที่ 722 เป็นผู้หญิงของเขาคนเดียวเท่านั้น

นอนจนถึงฟ้าสว่าง ตอนตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว แม้ว่าชนัยจะต้องไปสังสรรค์ในตอนกลางคืน แต่ในตอนเช้าเขาตื่นนอนไม่เป็นเวลา ตอนลืมตาขึ้นมาผู้หญิงตัวเล็กข้างกายยังหลับอยู่

เธอหลับได้ดีมาก ร่างกายเล็กซบอยู่ที่อกเขา ไม่ได้สงเสียงใดๆ ดวงตากลมโตในตอนนี้ปิดอย

บทที่ 723 ที่เรียกว่าขโมยกิน

ดราณีไม่คิดว่าชนัยจะพูดแบบนี้ เธอนึกว่าเขาจะไม่ดีใจมากๆหลังจากได้รู้ ไม่มีใครหวังว่าจะได้พบกับคำวิพากษ์วิจารณ์จากพ่อแม่อีกฝ่ายหรอก

แต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่มากกว่าที่เธอคิด เขาผ่านอะไรมามากมายถึงได้มีความใจเย็น สิ่งที่เขาคิดคือจะต้องพยายามเผชิญหน้ากับพ่อแม่เธอให้มากข