บทที่ 719 ฉันจะไปหาคุณ

และเพียงเอ่ยถึงพ่อของเขา เขาถึงจะมีสีหน้าท่าทางแบบนี้ ตั้งแต่เขาอายุยี่สิบหกปี คำว่าคุณพ่อสองพยางค์นี้เป็นคำต้องห้ามในชีวิตเขา

ความเงียบเหมือนป่าช้าทำให้บรรยากาศของทั้งคู่ยิ่งรุนแรงเข้าไปอีก ชนัยเป็นคนไม่อดทน “ไม่มีอะไรก็กลับไปเถอะครับ”

คุณปู่ยขึ้น สุดท้ายก็มอง

บทที่ 720 การปลอบโยนของเธอคือยาที่ดีของเขา

ดราณีไม่ได้พักผ่อน ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล ซื้อโจ๊กมาหนึ่งถุง เกี๊ยวหนึ่งห่อจากร้านโจ๊กแห่งหนึ่ง ต้องมีแคโรทีน กลัวว่าเนื้อจะทำให้เขาเลี่ยน แล้วจะช่างเลือก

เดินมาทางสถานีรถ แล้วเดินไปที่ร้านขายยา เธอชะงักฝีเท้า คิดอยู่หลายวินาทีก่อนเข้าไปซื้อยาแก

บทที่ 721 ชีวิตนี้ก็หนีไม่พ้น

รู้สึกว่าเสื้อผ้าถูกดึงออก ดราณีที่ไม่เคยทำเรื่องแนบชิดแบบนี้มาก่อนก็ยกมือขึ้นจับมือเขาไว้ “ฉัน ฉันกลัว......”

ร่างที่อยู่ด้านบน หยุดการกระทำลง ด้านล่างทรงผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตาดำสนิทแผ่รังสีที่ไม่เข้าใจ

นานสักพัก น้ำเสียงแหบของเขาก็พ่นออกมา “กลัวฉัน?”