บทที่ 718 ชื่อที่ห้ามเอ่ยถึง

พอจบข้อความ ชนัยก็นั่งรถส่วนตัวของตัวเอง พอเห็นข้อความที่ส่งกลับมา มุมปากก็ฉีกยิ้มจนถึงใบหู

คิดถึงการเตรียมการของวันนี้ อดจะภาคภูมิใจไม่ได้ เขารู้ว่าการใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อย ผู้ใหญ่จะไม่ชอบได้อย่างไร

คนขับรถมองดูท่าทางผิดปกติทั้งวันของเจ้านายตัวเอง ทั้งๆที

บทที่ 719 ฉันจะไปหาคุณ

และเพียงเอ่ยถึงพ่อของเขา เขาถึงจะมีสีหน้าท่าทางแบบนี้ ตั้งแต่เขาอายุยี่สิบหกปี คำว่าคุณพ่อสองพยางค์นี้เป็นคำต้องห้ามในชีวิตเขา

ความเงียบเหมือนป่าช้าทำให้บรรยากาศของทั้งคู่ยิ่งรุนแรงเข้าไปอีก ชนัยเป็นคนไม่อดทน “ไม่มีอะไรก็กลับไปเถอะครับ”

คุณปู่ยขึ้น สุดท้ายก็มอง

บทที่ 720 การปลอบโยนของเธอคือยาที่ดีของเขา

ดราณีไม่ได้พักผ่อน ตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล ซื้อโจ๊กมาหนึ่งถุง เกี๊ยวหนึ่งห่อจากร้านโจ๊กแห่งหนึ่ง ต้องมีแคโรทีน กลัวว่าเนื้อจะทำให้เขาเลี่ยน แล้วจะช่างเลือก

เดินมาทางสถานีรถ แล้วเดินไปที่ร้านขายยา เธอชะงักฝีเท้า คิดอยู่หลายวินาทีก่อนเข้าไปซื้อยาแก