บทที่ 714 ยังมีคนอยู่นะ

รถขับมาถึงโรงพยาบาลเร็วมาก ระหว่างทางทั้งคู่ก็พูดหัวเราะกัน ไม่มีเวลาไหนสงบนิ่งเลย นอกจากชนัยจะเริ่มอ่านเอกสารแล้ว จากนั้นก็ไม่ได้เปิดมันออกมาอีก

มีเธออยู่ข้างกาย เลยไม่มีสมาธิเท่าไหร่ เพียงได้ยินเสียงของเธอ เห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ ก็ไม่สามารถทำงานได้ลง

รถมาจ

บทที่ 715 อารมณ์เหมือนไปเจอพ่อตาแม่ยาย

ดราณีก็มีความคิดแบบนี้พอดี เลยพยักหน้า “ดีค่ะ แต่แม่ไม่ต้องรีบหรอก รอให้พ่อสุขภาพดีขึ้นก่อน สำหรับเรื่งอื่นค่อยคุยก็ยังไม่สาย”

“อืม ดี!” เสนานีเห็นเธอพูดแบบนี้ก็ยิ่งวางใจ คิดถึงชนัยจึงถามขึ้น “เดี๋ยวถ้าพ่อดีขึ้นแล้ว วันไหนพวกเราชวนเจ้านายลูกมาทานข้าว

บทที่ 716 ความรู้สึกมั่นคงแบบนี้แต่ยังไม่แต่งงาน

เสนานีใช้ชีวิตมาอย่างดี เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน เธองงไปสักพัก แต่ก็ไม่ได้ให้คนขับรถรอนาน จึงขึ้นรถไปก่อน

สิ่งที่สวยงามเหมือนภายนอกรถก็คือการตกแต่งภายในรถ คอนโซลตรงกลางที่นั่งด้านหลังมีน้ำสองขวดวางอยู่ เห็นก็รู้แล้วว่าเตรียมมาโดยเฉพาะ ดูแ