บทที่ 713 กลัวเธอจะลำบาก

คุณพ่อเธอยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล ช่วงเวลาที่ตึงเครียดขนาดนี้ ชนัยไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ แต่อะไรที่รู้ก็รู้ มันได้เกิดขึ้นกับตนจริงๆ และยังยากลำบากนิดหน่อย

ควบคุมน่ะ......

เขาโน้มตัวเล็กน้อยแล้วผลักเข้าไป มือที่วางบนไหล่เธอก็ชักกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกง เก็บลุคเ

บทที่ 714 ยังมีคนอยู่นะ

รถขับมาถึงโรงพยาบาลเร็วมาก ระหว่างทางทั้งคู่ก็พูดหัวเราะกัน ไม่มีเวลาไหนสงบนิ่งเลย นอกจากชนัยจะเริ่มอ่านเอกสารแล้ว จากนั้นก็ไม่ได้เปิดมันออกมาอีก

มีเธออยู่ข้างกาย เลยไม่มีสมาธิเท่าไหร่ เพียงได้ยินเสียงของเธอ เห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ ก็ไม่สามารถทำงานได้ลง

รถมาจ

บทที่ 715 อารมณ์เหมือนไปเจอพ่อตาแม่ยาย

ดราณีก็มีความคิดแบบนี้พอดี เลยพยักหน้า “ดีค่ะ แต่แม่ไม่ต้องรีบหรอก รอให้พ่อสุขภาพดีขึ้นก่อน สำหรับเรื่งอื่นค่อยคุยก็ยังไม่สาย”

“อืม ดี!” เสนานีเห็นเธอพูดแบบนี้ก็ยิ่งวางใจ คิดถึงชนัยจึงถามขึ้น “เดี๋ยวถ้าพ่อดีขึ้นแล้ว วันไหนพวกเราชวนเจ้านายลูกมาทานข้าว