บทที่ 602 ไม่มีหวังที่จะเดินออกไป

เป็นครั้งแรกที่ธีมนต์เห็นท่าทางดุดันน่ากลัวแบบนี้ของพ่อ เขาแสยะยิ้ม อยากร้องไห้ออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้ ตาแดง จมูกแดงเสียงสั่น"พ่อครับ แม่เป็นอะไรครับ"

เด็กน้อยครั้งนี้คงจะตกใจกลัวมากจริงๆ เขาคงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนัชชา

เตชิตค่อยหลับตาลง กุมมือเล็ก

บทที่ 603 ฟื้นฟูความทรงจำ

เตชิตได้ฟังความเคลื่อนไหวของทางนี้แล้ว แววตาค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจแสดงท่าทีเหี้ยมโหดอะไร แต่ทำให้คนที่เห็นรู้สึกตกใจกลัวได้

อีกฝั่งหมอและพยายามแทบอยากจะมุดดำดินหนีไป เพราะรัศมีความน่ากลัวของเขาแผ่กระจายออ

บทที่ 604 เขาทำเพื่อตัวเองทุกอย่าง

ในรถที่เงียบสงบ ด้านนอกดังไปด้วยเสียงไซเลน นัชชาเพิ่งรู้สึกตัวว่าเมื่อสักครู่ตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไปบ้าง

hawk คดีลักพาตัว และสิ่งที่เขาทำในประเทศ Y ทันใดนั้นภาพเหล่านั้นหวนเข้ามาในสมองของเธออีกครั้ง เงียบสงบ ไม่มีความรู้สึกแปลกใดๆทั้งสิ้น เธอไม่จำเป็นต้อง