บทที่601 ถูกทำร้ายอย่างหนัก

ท่าทางแบบนั้น บุคลิกแบบนั้น หยิ่งยโสแบบนั้น คนที่ไม่รู้ก็ต้องคิดว่าคนที่ขับรถไม่เคารพกฎจราจรก็คือหล่อน

ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไปขับรถ เห็นสองคนนี้ขับก็คงไม่มีใครกล้าสู้ คงจะหวาดกลัวกันหมด แต่ไม่รู้เพราะอะไรเมื่อต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้นัชชากลับไม่รู้สึกกลัวหรือกัง

บทที่ 602 ไม่มีหวังที่จะเดินออกไป

เป็นครั้งแรกที่ธีมนต์เห็นท่าทางดุดันน่ากลัวแบบนี้ของพ่อ เขาแสยะยิ้ม อยากร้องไห้ออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้ ตาแดง จมูกแดงเสียงสั่น"พ่อครับ แม่เป็นอะไรครับ"

เด็กน้อยครั้งนี้คงจะตกใจกลัวมากจริงๆ เขาคงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนัชชา

เตชิตค่อยหลับตาลง กุมมือเล็ก

บทที่ 603 ฟื้นฟูความทรงจำ

เตชิตได้ฟังความเคลื่อนไหวของทางนี้แล้ว แววตาค่อยๆเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจแสดงท่าทีเหี้ยมโหดอะไร แต่ทำให้คนที่เห็นรู้สึกตกใจกลัวได้

อีกฝั่งหมอและพยายามแทบอยากจะมุดดำดินหนีไป เพราะรัศมีความน่ากลัวของเขาแผ่กระจายออ