บทที่ 552 โจมตีกะทันหันอยู่ชั้นล่าง

ดุลยาออกจากโรงพยาบาลมาอาทิตย์ที่สองแล้ว ด้วยความเร่งเร้าอย่างต่อเนื่องของคุณแม่ ชีวภาก็ตัดสินใจจะกลับไปเรียนต่อ จริงๆเธออยากรอให้สุขภาพของดุลยาดีขึ้นก่อนจะค่อยไป แต่เธอพูดอยู่ทุกๆวัน ก็เลยต้องไปอย่างเชื่อฟัง

เธอไปลงทะเบียนนักศึกษาใหม่ที่ห้องคณบดี เธอดรอป

บทที่ 553 มันคือทั้งหมดของฉันแล้ว

ชีวภารรีบขึ้นบันไดเข้าบ้าน ไวศทย์และดุลยาอยู่ที่บ้านหมด ดุลยากำลังเตรียมทำอาหาร ซึ่งก็คือไข่ผัดมะเขือเทศและผักขมมัสตาร์ดของโปรดเธอ

เธอวางเป็ดย่างไว้ในห้องครัว แล้วเอ่ยอย่างรีบร้อน “แม่คะ แม่จัดจานก่อน ฉันลงข้างล่างเดี๋ยวรีบกลับมา!”

“ไปข้างล่าง? ไม่ใช

บทที่ 554 ประสบการณ์ความรัก

ตอนเด็กๆ ดุลยาลากเธอกับไวศทย์ ตอนตกที่นั่งลำบากก็ไปยืนเงินชาวบ้านเขา ยืมทั้งเพื่อนบ้านและญาติ บางทีก็ยืมหนึ่งพันสองพัน บางทีก็ยืมหนึ่งร้อยสองร้อย คนนพวกนั้น บทที่ดุลยยานำเงินไปคืนก็มีสีหน้าแบบนี้

บอกว่าไม่ต้องคืนแล้ว ความหมายจริงๆก็คือ ต่อไปนี้ไม่ต้องติดต่อพวกเข