บทที่413ประทินใจสลาย

จากบ้านไปที่ประตูของวิลล่าทั้งสองเดินเล่นชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆใช้เวลาเกือบสิบนาทีถึงจะเดินไปถึงเมื่อใกล้ถึงประตูวิลล่าก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งเสียงดังลั่นยิ่งเดินเข้าใกล้ก็ยิ่งได้ยินชัดขึ้น——

"ให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้นะฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นคนของท่านประทานเตชิตทำไมถึงฟั

บทที่414แสดงความคิดออกมาอย่างชัดเจน

หลังจากกลับไปที่วิลล่าน้ารินปลอบเด็กน้อยนอนหลับเรียบร้อยห้องรับแขกที่เงียบสงัดมีเพียงนัชชาและ

เตชิตมองจ้องหน้ากันเท่านั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉากที่ประทินมาอาละวาดหรือเปล่าอารมณ์ของชายหนุ่มดูไม่ค่อยดีสักเท่าไรจนรู้สึกได้ว่าเขาหงุดหงิดมากแต่เขายังคงพย

บทที่415พวกเขาต้องการฉัน

ประโยคนี้มาจากใจ

เขาไม่เคยทำสิ่งที่เขาคิดว่าจะเสียใจในภายหลังในช่วงสามสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาถามตัวเองว่าไม่มีเรื่องอะไรที่เขาทำลงไปแล้วเสียใจในภายหลังแต่ในที่สุดตอนนี้มีแล้วการให้เธอกลับมาเป็นเรื่องผิดพลาดอันใหญ่หลวงของเขา

ในเรื่องของความรู้สึกมีอะไรที่ปล่อยวา