บทที่412มาให้ฉันดูหน่อยสิหน้าแดงหรือเปล่า

เตชิตอุ้มธีมนต์ขึ้นรถคาดเข็มขัดนิรภัยให้ไม่เห็นเด็กน้อยพูดอะไรเลยพูดกับเด็กน้อยอย่างอดทนว่า"ควรพูดว่ายังไง?"

สีหน้าของธีมนต์รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย“ขอบคุณครับคุณลุง”

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว"เรียกฉันว่าลุงหรอ?"

ผู้ชายสองคนผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่งอากา

บทที่413ประทินใจสลาย

จากบ้านไปที่ประตูของวิลล่าทั้งสองเดินเล่นชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆใช้เวลาเกือบสิบนาทีถึงจะเดินไปถึงเมื่อใกล้ถึงประตูวิลล่าก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งเสียงดังลั่นยิ่งเดินเข้าใกล้ก็ยิ่งได้ยินชัดขึ้น——

"ให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้นะฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันเป็นคนของท่านประทานเตชิตทำไมถึงฟั

บทที่414แสดงความคิดออกมาอย่างชัดเจน

หลังจากกลับไปที่วิลล่าน้ารินปลอบเด็กน้อยนอนหลับเรียบร้อยห้องรับแขกที่เงียบสงัดมีเพียงนัชชาและ

เตชิตมองจ้องหน้ากันเท่านั้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉากที่ประทินมาอาละวาดหรือเปล่าอารมณ์ของชายหนุ่มดูไม่ค่อยดีสักเท่าไรจนรู้สึกได้ว่าเขาหงุดหงิดมากแต่เขายังคงพย