บทที่388ความคิดถึง5ปีที่ไม่เคยขาด

นัชชาหายใจเข้าลึกๆกลั้นความอยากร้องไห้ไว้เงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานไม่ว่าจะลืมตาโตขนาดไหนก็ยังมองไม่ชัดอยู่ดี

ที่จริงเธอดูออกว่า5ปีที่ผ่านมาของในบ้านที่เธอเคยใช้เก่าและเปลี่ยนสีเครื่องสำอางก็หมดอายุแล้วเขาคนนั้นรอคอยอย่างทรมานมา5ปี

5ปีเลยนะเวลานานขนาดนั

บทที่389การวางแผนที่เซอร์ไพรส์

ใจของนัชชาอยู่นิ่งไม่ได้สักทีน้ารินออกไปจากห้องเมื่อไหร่ก็ไม่รู้คงกำลังดูแลเด็กอยู่เตชิตไม่ได้พูดอะไรอยู่นิ่งๆและกอดเธอไว้แบบนี้

อารมณ์ของเขาก็ไม่ได้นิ่งเหมือนที่เห็นเขารอคอยอ้อมกอดนี้มานาน5ปี5ปีไม่ใช่พูดง่ายๆอย่างนั้นไม่ใช่แค่กะพริบตาก็ผ่านไปนี่คือเวลาที่เขา

บทที่390รู้จักแย่งคนกับพ่อตั้งแต่เด็กเลยนะ

เตชิตลงมาชั้นล่างอีกทีก็บทที่กินข้าวตอนเย็นแล้วนัชชาพาเด็กเล่นจนเหนื่อยตอนนี้เข้าไปล้างมือแล้วมานั่งที่โต๊ะอาหารมองไปทางสองคนที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารยักคิ้วแล้วถามว่า“วันนี้ไม่ไปแล้วเหรอ”

ทั้งที่เป็นแค่คำธรรมดาแต่นัชชาก็ฟังออกว่าเขากำลังกวนๆอยู่