บทที่384อยู่เป็นเพื่อนหนึ่งคืน

นัชชาจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนตัวเองหลับไปได้ไงจำได้เพียงว่าหลังจากที่เขาพูดคำนั้นเสร็จเธอก็เริ่มร้องไห้อย่างเงียบๆร้องไห้ไปด้วยกอดผ้าห่มไปด้วยแล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

วันที่2ที่ตื่นมาหัวของนัชชาอยู่นอกผ้าห่มในห้องไม่มีวี่แววของเตชิตเธอลุกขึ้นมาจากเตียงก้มตัวใส่รอง

บทที่385ใส่รองเท้าให้เธอ

“สิ่งที่เธอคิดก็ไม่น้อยนะ”เตชิตขมวดคิ้วและไม่ค่อยพอใจ“ในวงการธุรกิจไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดเธอเป็นผู้หญิงที่อยู่ตรงกลางก็ไม่มีประโยชน์อะไรเธอมั่นใจขนาดนั้นเลยหรอว่าในอนาคตสักวันหนึ่งเธอจะไม่มีทางอยู่กับฉัน”

ช่วงเวลาที่พวกเขาทั้งสองคืนดีกันคงจะเป็นการประชดประชันที่แ

บทที่386กลับสู่ไวโรจน์วิลล่าอีกครั้ง

รถขับตรงไปทางไวโรจน์วิลล่าถนนเส้นนี้นัชชาคุ้นเคยดียิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งชัดเจนคำพูดที่ชนุดมถูกจริงตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่เคยวางและลืมเรื่องที่ผ่านมา

คนขับรถขับรถดีมากระหว่างทางไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อยทั้งสองคนนั่งด้านหลังไม่มีการสนทนานัชชาหันหน้ามองไปทางวิวข้าง