บทที่343 เด็กคนนั้นหายไป

สองวันต่อมานัชชาและจินต์เดินเล่นทานข้าวด้วยกันทั้งสองไม่เจอกันมานานจึงมีเรื่องคุยกันมากมายในเวลานั้นเองนัชชารับโทรศัพท์ที่โทรมาจากณัชชนม์

เพิ่งรับสายก็ได้ยินเสียงของณัชชนม์พูดอย่างร้อนใจว่า“ นัชชาหลานหายไปแล้ว! ”

ตะเกียบในมือของนัชชาหล่นเมื่อได้ยินประโยคนี้หั

บทที่344 เบาะแสการหายตัวไปของเด็กคนนั้น

หลังจากเตชิตโทรศัพท์หาตำรวจๆก็ไม่ได้รอให้ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงรับแจ้งความพวกตำรวจรีบมาที่เกิดเหตุทันทีพวกเขาเริ่มเสาะหาเบาะแสรวมถึงเปิดกล้องวงจรปิดตรวจสอบทันที

เวลาที่รอคอยเหมือนตกนรกทั้งเป็นรู้สึกทรมานและเย็นยะเยือกเหมือนอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีหน้

บทที่345 ตรวจD

A

นัชชาย่อตัวลงรับธีมนต์วิ่งเข้ามากอดอย่างเต็มแรงหากไม่ใช่เพราะเตชิตใช่ร่างกายยัดเธอไว้ด้านหลังเธอต้องล้มกลิ้งเป็นแน่

ธีมนต์ไม่ได้เป็นเด็กที่ชอบร้องไห้แต่เวลานี้เขาอยู่ในอ้อมกอดของเธอเริ่มร้องไห้กระซิกๆ"คุณแม่ครับคิดถึงคุณแม่จังเลย"

เสียงกระซิกของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยค