บทที่332พ่อเม่ลูก

เขาทำเหมือนกับว่าเพิ่งสังเกตเห็นเธอเหลือบมองไปทางเธอตอน

เเรกอยากแหย่เธอเล่นเเต่พอเห็นเธอเเล้วเขาก็ละสายตาออกไม่ได้

วันนี้เธอใส่เสื้อกันหนาวสีชมพูอ่อนข้างในสวมเสื้อคอวีสวมกางเกงยีนสีฟ้าอ่อนห้าส่วนใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวผมครึ่งหนึ่งปล่อยกลางหลังอีกครึ่งบนมัดไว้กลางหัวดูไ

บทที่333เจอกันอีกครั้งในรอบห้าปี

12ชั่วโมงหลังจากนั้นเครื่องบินก็ถึงสนามบินก่อนเครื่องลงจอดมีเสียงประกาศให้เก็บโต๊ะคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย

นัชชาตื่นเพราะเสียงเธอตื่นแบบสะลึมสะลือมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้ามืดหมดเเล้วยังมองเห็นไฟสว่างตามข้างๆทาง

เธอหลับไปนานขนาดนี้เลยหรอ

นัชชา

บทที่334นางตัวดีเเกทำลงคอได้ยังไง

“จินต์……”นัชชาตื่นเต้นเธอห้ามตัวเองไม่ได้นำ้ตาท่วมตามองเห็นไม่ชัดเเต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเห็นคนตรงหน้าชัดเจนมากเธอจำหน้าตาเธอได้ไม่ลืมเลยสักนิด

“เป็นเเกจริงๆด้วยนางบ้าทำไมเพิ่งกลับมาฉันนึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอเเกเเล้วฮือๆ………”จินต์ดึงเธอเข้ามากอดกอดเเน่นมากก