บทที่329เธอมีความรู้สึกกับฉัน

ในรถเงียบไปอย่างแปลกประหลาดความอ่อนหวานในเมื่อกี้หายไปหมดนัชชามองไปทางหน้าของผู้ชายที่รอยมือเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆเธอตัวแข็งไปหมด

“ตบหน้าฉันก็หายโกรธแล้วเหรอ?”ผ่านไปนานมากผู้ชายใช้น้ำเสียงที่เยือกเย็นพูดออกมา

ในชีวิตนี้เขาไม่เคยโดนใครตบหน้ามาก่อนยิ่งไม่ต้อง

บทที่331ผมจะได้เจอพ่อมั้ยครับ

คุณตาคุณยายหรอ

ธีมนต์ยังไม่คุ้นเคยกับคำเรียกนี้“เป็นคุณพ่อคุณเเม่ของคุณเเม่หรอครับ”

“ใช่ค่ะ”นัชชาดึงเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมกอด“ลูกอยากกลับไปเจอพวกท่านมั้ย”

“อยากครับ”ธีมน์ตอบอย่างไม่ลังเล“มีเพื่อนหลายคนมีคุณปูคุณยายมรับเเต่ผมไม่เคยเห็นหน้าพวกท่านเลยผม