บทที่297ผู้ชายในความทรงจำ

นัชชากำมือที่อยู่ใต้โต๊ะแน่นเห็นได้ชัดว่ามีแววตาที่ร้อนแรงกำลังมองเธออยู่

เธอเบือนหน้าหนีไม่อยากมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชนุดมพรางพูดออกมาแบบไม่ค่อยจะเป็นธรรมชาติ"จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรลูกพวกเราไม่แยกจากคุณลุงหรอกจ๊ะ"

"ดีจังเลยครับ!"ธีมนต์ตบมืออย่างมีความสุ

บทที่298แม้ว่าแกตายไปเธอก็ไม่กลับมาหรอก

ในอีกทางหนึ่งเมืองเจซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีเสียงทุกคนอยู่ในความมัวเมาและหลงใหลเหมือนเมื่อห้าปีก่อนชายผู้นั้นมีเปลือกนอกชนชั้นสูงแต่ภายใต้หน้ากากเขาซ่อนเร้นความหว้าเหว่ไว้ไม่ให้ใครเห็นภายนอกของผู้หญิงเหล่านั้นถูกฉาบด้วยความไร้เดียงสาแต่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความ

บทที่299ใกล้เพียงแค่เดินเฉียดกัน

ท้องถนนในกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษเดือนตุลาคมค่อนข้างมืดครึ้ม

เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำด้านในเป็นเสื้อสเวตเตอร์คอกลมสีกาแฟอ่อนกางเกงขายาวทรงกระบอกมองเห็นข้อเท้างามมองลงมาอีกเป็นรองเท้าอังกฤษสีเข้ม

ผมดำขลับของเขาไม่มีการจัดทรงปล่อยพลิ้วไปในสายลมท่ามกลางฝ