บทที่28 ถูกเพื่อนร่วมงานต่อต้าน

เช้าวันที่สอง นัชชาพลาดรถไฟใต้ดินเที่ยวที่เช้าที่สุด ขึ้นแย่งไม่ทัน ถ้าไปช้ากว่านี้อีกแค่นาทีเดียวก็จะถือว่าสายแล้ว

ระหว่างทางเธอเอาแต่คิดเรื่องเอกสาร ในหัวคิดถึงภาพที่โดนเวทิดาด่า พอไปถึงไม่เพียงแต่เธอจะไม่โดนด่าแต่เขายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บทที่29 งานยากจากเบื้องบน

หลังเสร็จไปครั้งหนึ่ง นัชชาเหนื่อยจนนั่งตัวไม่ตรง มองดูเวลา เหลืออีกแค่20นาทีก็จะหมดเวลาพัก เธอเสียจใจจนอยากจะตบหน้าตัวเอง

เธอไม่มีสมองหรอหวังจะคุยกับเตชิตด้วยเหตุผล

ต่างกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ผูกเน็คไทอบ่างสบายใจ ไม่สะทกสะท้าน

ก่อนลงจาก

บทที่30 ความช่วยเหลือของเขา

นัชชามองดูรอบๆ เธอรู้สึกโล่งใจที่ไม่มีใครอยู่ “คุณลงมาได้ยังไง”

เตชิตไม่ได้ตอบ แต่ตาไปมองอยู่ที่เอกสารที่อยู่บนโต๊ะ “ไม่ใช่เพิ่งทำไปหรอ”

นัชชาอึ้ง ไล่ตามสายตาของเขา ไม่น่าเชื่อว่าเขามองไปแค่แวปเดียวแต่เขากลับจำทุกอย่างได้หมด

“หัวหน้าบอกว่ามั