บทที่27 แม่สามีที่น่าไม่อาย

“แต่ฉันต้องใช้คอม”

“มีโน้ตบุ๊ค” เตชิตทำหน้าเหมือนรำคาญบอกเธออย่าพูดมากให้รีบเดินไป

นัชชาได้แต่เดินไปตามที่เขาบอก

เวลาค่อยๆผ่านไปจากทุ่มครึ่งเป็นสองทุ่มครึ่ง ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง นัชชารู้สึกเมื่อยคอ แต่ก็แอบเหล่มองผู้ชายที่เปิดดูเอกสารอยู่ เธอป

บทที่28 ถูกเพื่อนร่วมงานต่อต้าน

เช้าวันที่สอง นัชชาพลาดรถไฟใต้ดินเที่ยวที่เช้าที่สุด ขึ้นแย่งไม่ทัน ถ้าไปช้ากว่านี้อีกแค่นาทีเดียวก็จะถือว่าสายแล้ว

ระหว่างทางเธอเอาแต่คิดเรื่องเอกสาร ในหัวคิดถึงภาพที่โดนเวทิดาด่า พอไปถึงไม่เพียงแต่เธอจะไม่โดนด่าแต่เขายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บทที่29 งานยากจากเบื้องบน

หลังเสร็จไปครั้งหนึ่ง นัชชาเหนื่อยจนนั่งตัวไม่ตรง มองดูเวลา เหลืออีกแค่20นาทีก็จะหมดเวลาพัก เธอเสียจใจจนอยากจะตบหน้าตัวเอง

เธอไม่มีสมองหรอหวังจะคุยกับเตชิตด้วยเหตุผล

ต่างกับผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ผูกเน็คไทอบ่างสบายใจ ไม่สะทกสะท้าน

ก่อนลงจาก