บทที่ 245 คำโกหกของคุณผมก็เชื่อ

ปรัณดึงไหล่ของเธอไว้ จนตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใช้หน้าอกเขาบังจากสายตาทั้งหมด และลงเสียงลง “ความซื่อสัตย์อยู่ที่นี่”

“แต่ว่า….”

“หยุดพูด!”

“.....”

เตชิตเบิกตากว้างและมองไปที่ชายตรงเบื้องหน้า ดวงตาที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาหลงเหลือเพียงคว

บทที่ 246 ฆาตกรคือใคร

เมื่อเตชิตไปถึงห้องฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่การแพทย์ทั้งหมดยืนอยู่ ยังไม่มีใครออกไป

ผู้ป่วยเสียชีวิตบนโต๊ะปฏิบัติการเนื่องจาก “อุบัติเหตุ” มันเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งโรงพยาบาลมา ตามระบบการรักษาของโรงพยาบาลนับเป็นอุบัติเหตุระดับหนึ่ง

เป็นธรรมดาที่สีหน้าของปรัณไม่ค

บทที่ 247 เรื่องของชายหญิงมักตรงไปที่ใจของผู้คน

ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงตอนนี้ ยังไม่ถึงครึ่งวันแต่กลับรู้กันทั่วทั้งเมือง แม้ว่าเรื่องไม่ได้เกี่ยวกับเขา มันเกี่ยวข้องกับปรัณและโรงพยาบาลของตระกูลปรัณ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการเห็น

เรื่องในมือเป็นของร้อน จะทิ้งไปก็ไม่ได้ จะเก็บไว้ก็ไม่ได้