บทที่ 237 ความรู้สึกลึกๆของเขาไม่มีใครเข้าใจ

วินาทีที่แล้วเธอเพิ่งโทรคุยกับปณิตา พอวินาทีต่อมาเขากลับเข้ามา

จินต์ตกใจกลัว ติดอ่าง “ตะ เต คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เตชิตไม่น่ามาวันนี้ แต่นัชชามาขอใบรับรอง ทางโรงพยาบาลแจ้งไป เขาก็เลยรีบมา แต่ก็มาไม่ทันเธอกลับไปก่อนแล้ว

แต่ตอนนี้ เห็

บทที่ 238 ใจอ่อน

เตชิตกำลังหลับตาพักผ่อน ได้ยินเสียงเขาก็ลืมตามองดูรอบๆ เขาใช้เลาในการประมวนค่อนข้างนาน เขาหยิบเงินในกระเป๋าตังค์จ่ายให้เขา “ไปได้แล้ว”

คนขับรถรับมา เขายิ้มดีใจ เงินพวกนี้เยอะกว่าเงินเดือนทั้งเดือนของเขาอีก “ขอบคุณครับ ลาก่อนครับคุณเต”

เตชิตปวดหัว ไม่อยากได้ยินเสียง เ

บทที่ 239 รักคือการยับยั้งชั่งใจ

ตั้งแต่หมู่บ้านมีสุขถึงไวโรจน์วิลล่า ไม่ได้ใกล้กัน แต่ระทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันมาก ผู้ชายที่นั่งเงียบอยู่ข้างคนขับหลับตาลง ใบหน้าหล่อเหล่านิ่งสนิท แต่ใจกลับไม่ได้นิ่งแบบนั้น

ส่วนเธอขับรถไปอย่างเงียบๆ ตามองอยู่ที่ถนน ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะแสงไฟจากข้างนอกตกกระ