บทที่ 181 เพราะเธอเข้าใจ แล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ

ไม่ว่าจะเป็นท่าทางหรือการพูดจาก็ดูเหมือนเป็นลูกสุนัขตัวหนึ่ง

นัชชาเอาหัวเอนหลบ แต่ถูกเขาดึงกลับมา เขาเอาเสื้อนอกห่อตัวเธอไว้แน่น แม้แต่คอก็มองไม่เห็น "ขึ้นรถเถอะ"

นัชชามองไปที่ด้านข้างรถ แล้วมองไปท

บทที่ 182 คู่แข่งเข้ามาอยู่ด้วย

เมื่อเตชิตกลับมาถึงวิลล่าก็เกือบห้าทุ่ม เธอกำลังรอเขาอยู่ เธอทำเช่นนั้นเสมอ ประตูห้องนอนเปิดออก โคมไฟติดผนังสว่างอยู่ เธอนั่งอยู่บนเตียงถือข้อมูลเอกสารอยู่ในมือ เป็นโปรเจคที่เธอรับผิดชอบอยู่ แล็ปท็อปยังคงเปิดอยู่ บนหน้าจอเขียนว่า 'สรุป รายงาน' ตัวใหญ่สี่คำ

บทที่ 183 ฉันและเพื่อนในวัยเด็กของเขา

ทีนาร์ท่าทีไม่ได้รู้สึกขะเขินแต่อย่างใด เธอทำเหมือนจูบขอบคุณเพื่อนเก่า หรือญาติกัน "ขอบคุณสำหรับการดูแลฉันในช่วงที่ ผ่านมา อาจจะมีเรื่องให้คุณช่วยเหลือในอนาคต ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณ จูบนี้เป็นเสมือนคำขอบคุณของฉัน ในอเมริกาการจูบ เพื่อนกัน หรือญาติเป็นธรรมเน