บทที่ 180 อย่าโกรธไปเลยนะคนดี

เตชิตออกมาจากห้อง เห็นนัชชาเดินมาหาเขา ในมือเธอยังสวมแหวนที่เขาเพิ่งมอบให้เธอ ในใจเขารู้สึกผิด เขาเดินเข้าไปแล้ว ดึงเธอเข้ามากอด

“ขอโทษ”

นัชชางงที่เขาขอโทษเธอ ไม่อยากให้ตึงเครียด เธอยิ้มแล้วตบไหล่เขา “จู่ๆมาขอโทษฉันแบบนี้ เป็นอะไรไป”

เข

บทที่ 181 เพราะเธอเข้าใจ แล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ

ไม่ว่าจะเป็นท่าทางหรือการพูดจาก็ดูเหมือนเป็นลูกสุนัขตัวหนึ่ง

นัชชาเอาหัวเอนหลบ แต่ถูกเขาดึงกลับมา เขาเอาเสื้อนอกห่อตัวเธอไว้แน่น แม้แต่คอก็มองไม่เห็น "ขึ้นรถเถอะ"

นัชชามองไปที่ด้านข้างรถ แล้วมองไปท

บทที่ 182 คู่แข่งเข้ามาอยู่ด้วย

เมื่อเตชิตกลับมาถึงวิลล่าก็เกือบห้าทุ่ม เธอกำลังรอเขาอยู่ เธอทำเช่นนั้นเสมอ ประตูห้องนอนเปิดออก โคมไฟติดผนังสว่างอยู่ เธอนั่งอยู่บนเตียงถือข้อมูลเอกสารอยู่ในมือ เป็นโปรเจคที่เธอรับผิดชอบอยู่ แล็ปท็อปยังคงเปิดอยู่ บนหน้าจอเขียนว่า 'สรุป รายงาน' ตัวใหญ่สี่คำ